Φαράγγι Κλεισούρας Βοιωτία

Μουντός καιρός, βαριά σύννεφα. Φτάσαμε στο εργοστάσιο Αλουμίνας στα Άσπρα Σπίτια με ψιλή ψιχάλα. Η ανθισμένη φύση ερχόταν σε αντίθεση με την γκρίζα ατμόσφαιρα και τόνιζε τα χρώματα των λουλουδιών. Το μωβ της κουτσουπιάς, το κίτρινο του φασκόμηλου που επικρατούσαν, αλλά και των άλλων λουλουδιών που πρόσθεταν πινελιές στο τοπίο. Το φαράγγι είχε άγρια ομορφιά και το ρέμα σχημάτιζα καταρράκτες με τα φουσκωμένα από τη βροχή νερά. Η ανάβαση είχε μικρή κλίση εκτός από μια- δυο ανηφόρες. Περάσαμε το γεφύρι του μοναχού Λεόντιου, κατασκευασμένο τα βυζαντινά χρόνια.(φωτο) Στον Όσιο Λουκά στρίψαμε δεξιά κι αρχίσαμε μια δύσκολη ανάβαση που την έκανε δυσκολότερη η βροχή που δυνάμωσε. Φτάσαμε στο Κυριάκι πάνω στον Ελικώνα βρεγμένοι και βρίσκοντας μια θερμοκρασία 6 βαθμών. Αλλάξαμε τα ρούχα μας που ήταν μούσκεμα και πιασαμε τραπέζι στην ταβέρνα. Το αρνί στην γάστρα και το ροζέ κρασί με λίγο αρωμα μοσχάτου έδινε γεύση από Παράδεισο μετα από μια τέτοια πορεία.

Κάστρο της Ωριάς. Καταρράκτες της Λεπίδας

Ξεκινήσαμε από την Μονή Μαλεβής που βρίσκεται στην βόρεια πλαγιά του Πάρνωνα. Διασχίσαμε το μοναδικό στην Ελλάδα δάσος κέδρων και μετά από μερικά χιλιόμετρα φτάσαμε στους πρόποδες του Κάστρου της Ωριάς.

Το όνομα το πήρε από μια ωραία πριγκήπισα που για να μη πέσει στα χέρια των Τούρκων πήδησε στον γκρεμό του καταρράκτη. Υπάρχουν και άλλα κάστρα με αυτό το όνομα που αναπαράγουν τον μύθο. Είναι γνωστό και δημοτικό τραγούδι, που περιγράφει τον δόλιο τρόπο που χρησιμοποίησε κάποιος από τους εχθρούς μεταμφιεσμένος σε καλόγερο να του ανοίξουν την πύλη οπότε:
Όσο ν’ ανοίξ’ η πόρτα χίλιοι εμπήκανε
κι’ όσο να μισανοίξει, γέμισ’ η αυλή
κι’ όσο να καλοκλείσει, η χώρα πάρθηκε.
Ανεβήκαμε από την απότομη νότια πλευρά όπου δεν υπήρχε διακριτό μονοπάτι και βρεθήκαμε ιδρωμένοι μια και η ζέστη είχε αρχίσει να σφίγγει στην κορυφή. Τα λουλούδια του Απρίλη οργίαζαν και γέμιζαν την ατμόσφαιρα με την πιπεράτη μυρωδιά του αγριολούλουδου. Η θέα πάνω από το "Ξηροκάμπι" είναι εκπληκτική. Σε μια άκρη της ανατολικής πλευράς του κάστρου έχεις θέα προς τους καταρράκτες της Λεπίδας.

Περνώντας από μια χτιστή και μικρή πύλη στην βόρεια πλευρά κατηφορίσαμε προς του καταρράκτες του Αη Γιάννη

Η διαδρομή είχε ένα σχετικά δύσκολο πέρασμα, φτάσαμε όμως στους καταρράκτες και το σκηνικό μας αποζημίωσε.

Από κεί αφού περάσαμε έναν ακόμα καταρράκτη φτάσαμε στη όχθη του ποταμού Τάνου. Εκεί χωρίσαμε σε δυο ομάδες. Στους κουρασμένους και τους ορεξάτους. Οι κουρασμένοι πήγαν στο πούλμαν.
Οι ορεξάτοι ανηφορίσαμε τον ποταμό Τάνο μέσα από μια εκπληκτική διαδρομή με πισίνες κρυστάλλινων νερών και μικρούς καταρράκτες μέχρι που φτάσαμε στον μεγάλο καταρράκτη που με μεγαλοπρέπεια άφηνε μια στήλη νερού 50μ ύψος να σκάει μες την ποταμιά με ένα θηριώδες βουητό.

Περισότερες φωτογραφίες


Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Πεζοπορία στο Μαίναλο

Μια διαδρομή πολύ λάϊτ. Ξεκινήσαμε από το χιονοδρομικό κέντρο του Μαινάλου που δεν είχε καθόλου χιόνι και κατευθυνθήκαμε προς νότιοδυτικά. Αφήσαμε πίσω μας τον όγκο της Οστρακίνας μιας κορυφής του Μαινάλου, που "κάθεται" πάνω στο χιονοδρομικό και μπήκαμε σε μια πλαγιά με σχετικά αραιή βλάστηση. Περάσαμε κανα δυο σάρες με μικρή κλίση και μπήκαμε σε ένα πιο πυκνό ελατοδάσος. Σταματήσαμε σε μια πηγή για μισή ώρα και το υπόλοιπο δίωρο πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε. Στο τέλος της διαδρομής βρεθήκαμε στην Αλωνίσταινα, ένα χωριό συνδεδεμένο με τους Κολοκοτρωναίους. Γραφικό χωριό με πλούσια νερά και με ένα νερόμυλο στο κέντρο του.

Τελικά έχω ρημάξει τα κοκόρια της Πελοποννήσου. Αν βρεθείτε στην Αλωνίσταινα παραγγείλετε κόκκορα με χυλοπιτες και πιείτε ένα ποτήρι στην υγειά μου που σας τον σύστησα.

Και η βρόχα έπιπτε right through

Στο φαράγγι της Αγάλης μου ήρθε πολλες φορές στο μυαλό και στα χείλη η ρήση του Ζαμπέτα "Και η βρόχα έπιπτε right through".
Από το ξεκίνημα μέχρι που γυρίσαμε δεν σταμάτησε καθόλου η βροχή. Ήταν μια βροχή ψιλή σαν σπρέϊ, κάποιες στιγμές δεν ξεχώριζες αν ηταν βροχή ή κορεσμένη υγρασία που αιωρούνταν στην ατμόσφαιρα. Μαθαίνοντας από τις εμπειρίες μου, τους πρόσθεσα ένα καλό μάθημα. Όταν βρέχει και είναι σχετικά ψηλή θερμοκρασία το να φοράς αδιάβροχο έστω και διαπνέον, είναι ανώφελο. Αν ιδρώσεις και ρίχνει και βροχή σύντομα ανακαλύπτεις οτι γίνεσαι μούσκεμα. Οπότε απολαμβάνεις την πορεία σου βρεγμένος και φροντίζεις να εχεις μια αλλαξια στεγνά ρούχα στο πούλμαν ν΄αλλάξεις. Αλλιώς θα πας με αυτούς που αχνίζουν πάνω στο τζάκι της ταβέρνας.
Πάντως η βροχή και η αντάρα δίνουν μια άλλη διάσταση στο περιβάλλον, με λίγα λόγια αξίζουν το μπουγέλωμα.
Φωτογραφίες εδώ

Ανάβαση στον Φαρμακά.

Ξεκινήσαμε με με δυσοίωνη ατμόσφαιρα και μετεωρολογικές προβλέψεις για νοτιάδες και βροχερό καιρό. Φτάσαμε στον Άγιο Νικόλαο Αργολίδας, ένα όμορφο χωριό με πλούσια νερά αλλα και αρκετή εγκατάλειψη. Από κει αρχίσαμε να ανεβαίνουμε, κατα μήκος ενός φουσκωμένου ρέματος. Από τα 900 μέτρα άρχιζε η ζώνη του χιονιού, όπου το μονοπάτι δεν φαινόταν και έπρεπε να ανεβαίνουμε κόντρα στην πλαγιά, βουλιάζοντας στο χιόνι που ήταν μισό μέτρο. Τα θηρία όμως εμείς τα καταφέραμε και φτάσαμε στην κορυφή στα 1600 μέτρα, όπου βρεθήκαμε όμως μέσα σε σύννεφο, οπότε η θέα περιοριζόταν στους διπλανούς μας. Γυρίζοντας είχαμε μερικές θεαματικές τερματοφυλακίστικες πτώσεις και κουτρουβαλίματα μέσα στο χιόνι που θα τα χαρακτήριζα διασκεδαστικά.
Στην Σκοτεινή στην ταβέρνα του κυρ Κώστα τίμησα το κοκκινιστό κατσικάκι με μακαρονάδα και το δικό του κρασί.
Φωτογραφίες

Κίρρα - Δελφοί: Αρχαίο Μονοπάτι Προσκυνητών

Κυριακή 7 το πρωι ξεκινήσαμε με τον ΠΟΑ για την Κίρρα (Ιτέα). Διασχίσαμε ένα μέρος από τον απέραντο ελαιώνα της Άμφισσας και ανηφορίσαμε την πλαγιά προς το Χρισσό (αρχαία Κρίσσα). Αν και Φλεβάρης ή φύση ξεκίνησε τον ανοιξιάτικο οργασμό. Η πλαγιά ήταν γεμάτη ανθισμένα σφερδούκλια και αμυγδαλιές. Μια χιονισμένη κορυφή του Παρνασού έκανε αντίθεση με το μπλε του ουρανού.
Η διαδρομή ήταν ξεκούραστη, κάναμε δυο στασεις στο δρόμο. Λίγο πιο απότομη ήταν η ανηφόρα από το Χρισσό ως του Δελφούς. Ψιλοαπαγοήτευση γιατι δεν είχαμε αρκετό χρόνο να επισκεφτούμε τον αρχαιολογικό χώρο. Η ταβέρνα στο Ζεμενό μας βοήθησε με το φαγητό και το κρασί να βυθιστούμε με αποχαύνωση στην αγκαλιά του Μορφέα που μας περίμενε στο πούλμαν της επιστροφής. Για να μη παρεξηγηθούμε δείτε ποιος είναι ο Μορφέας
Περισσότερες φωτογραφίες εδώ
και στο facebook από τον Μάρκο Κουφοπαντελή εδώ.

Καλώς ήλθα, καλώς ήλθατε

Άνοιξα αυτό το μπλογκ για ανταλλαγή πληροφοριών απόψεων, εντυπώσεων σε σχέση με την αγάπη προς την φύση. Απευθύνεται σε όσους "έχουν πάρει τα βουνά" μεταφορικά ή κυριολεκτικά. Αν είσαι απ' αυτούς που πήραν τα βουνά μόνο μεταφορικά, σε συμβουλεύω να τα πάρεις κυριολεκτικά γιατί χανόμαστε.