Πεζοπορία στη Κνημίδα. ΠΟΑ

Ξεκινήσαμε από το ύψος της Εθνικής οδού στον Άγιο Κωνσταντίνο Φθιώτιδας με κατεύθυνση την Ευλογιά ένα μέρος μέσα στα πλατάνια και με μια πηγή που εφοδίασε τα παγούρια μας με νερό. Η μέρα προμηνυόταν ζεστή. Ανεβήκαμε σε ένα λόφο όπου υπάρχουν ερείπια ενός κάστρου και υπέροχη θέα προς τον Ευβοϊκό. Μέσα από άγρια βλάστηση που είχε θεριέψει από τις τελευταίες βροχές κατηφορίσαμε προς την κοίτη του ποταμού Ξηριά. Οι βροχές το είχαν κάνει θολό και ορμητικότερο απ' ότι συνήθως.

Δεν έιμαστε οργανωμένοι για τόσο νερό, οπότε βγάζαμε τα παπούτσια μας για να περνάμε από τη μια όχθη στην άλλη. Χρειάστηκε να το κάνω δυο φορές και να παίρνω δύσκολες διαδρομές με αναρρίχηση στα βράχια, για να μη βρέξω τα παπούτσια μου, ώσπου πήρα την απόφαση να πατάω στο νερό χωρίς να τα βγαζω. Έτσι τσαλαβουτώντας στο δροσερό νερό συνεχίσαμε την πορεία στο πανέμορφο φαράγγι ώσπου φτάσαμε στο μέρος που στενεύει. Εκεί δημιουργεί μία πύλη με πανύψηλα τοιχώματα και άγρια ομορφιά.
Κάναμε το διάλειμμα, ξεκουραστήκαμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής με μεγαλύτερη ταχύτητα, γιατί είχαμε όλοι βρεγμένα τα παπούτσια και ως γνωστό ο βρεγμένος νερό δεν φοβάται.
Από κει πήγαμε στα ιαματικά λουτρά του Κονιαβίτη, όπου κάναμε το μπάνιο μας να απαλλαγούμε από πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν (εμένα μου λές;).
Φάγαμε στην ταβέρνα εκτός από το φαγητό και δύο ώρες και γυρίσαμε στα σπίτια μας.
Οι αρχηγοί μας Βαρβάρα και Κωστής άψογοι!

Πεζοπορία στον Λούσιο. Πρωτομαγιά

Φτάσαμε στην Δημητσάνα, όμορφη και λαμπερή που μας υποδέχτηκε με δημοτικά τραγούδια. Περάσαμε από την άλλη μεριά της και κατηφορίσαμε πρός τον Λούσιο μέσα από ένα βουητό νερών που έτρεχαν από παντού, λες και τρύπησε το βουνό και άδειαζε μέσα από ποταμάκια φουσκωμένα. Περάσαμε από την Μονή Φιλοσόφου και αφού περάσαμε μέσα από την οργιώδη βλάστηση και υπεροχα μονοπάτια φτάσαμε στην Μονή Προδρόμου στην άλλη όχθη σκαρφαλωμένη πάνω στον βράχο. Από κεί συνεχίσαμε μέχρι που συναντήσαμε μια γέφυρα που το νερό κάτω απο αυτή ήταν ήρεμο, όπου βγάλαμε τα παπούτσια μας και σβήσαμε στο παγωμένο νερό τα αναμμένα πόδια μας.

Συνοδοιπόροι

Περισσότερες φωτο

Πάσχα 2011

Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα και για μένα, που το πέρασα με τους δικούς μου στην Πάτρα. Καλός καιρός ψήσαμε το αρνάκι το κοκορετσάκι και το κρασί άφθονο.
Την επόμενη του Αη Γιωργιού καβάλησα το άλογο (την μηχανή) πέρασα το Ρίο Αντίρριο και ανέβηκα σστην Φιλοθέη Δωρίδας τόπο καταγωγής μου και πατρίδα μου. Γιατί πατρίδα είναι εκεί που πρωτομάτωσαν τα γόνατα σου. Μετά τους συγγενείς και φίλους πήγα και μια βόλτα στη γύρω περιοχή του χωριού να γευτώ την δική του Άνοιξη, που μου είναι οικεία και ιδιαίτερη.

Ανήψια

Φαράγγι Κλεισούρας Βοιωτία

Μουντός καιρός, βαριά σύννεφα. Φτάσαμε στο εργοστάσιο Αλουμίνας στα Άσπρα Σπίτια με ψιλή ψιχάλα. Η ανθισμένη φύση ερχόταν σε αντίθεση με την γκρίζα ατμόσφαιρα και τόνιζε τα χρώματα των λουλουδιών. Το μωβ της κουτσουπιάς, το κίτρινο του φασκόμηλου που επικρατούσαν, αλλά και των άλλων λουλουδιών που πρόσθεταν πινελιές στο τοπίο. Το φαράγγι είχε άγρια ομορφιά και το ρέμα σχημάτιζα καταρράκτες με τα φουσκωμένα από τη βροχή νερά. Η ανάβαση είχε μικρή κλίση εκτός από μια- δυο ανηφόρες. Περάσαμε το γεφύρι του μοναχού Λεόντιου, κατασκευασμένο τα βυζαντινά χρόνια.(φωτο) Στον Όσιο Λουκά στρίψαμε δεξιά κι αρχίσαμε μια δύσκολη ανάβαση που την έκανε δυσκολότερη η βροχή που δυνάμωσε. Φτάσαμε στο Κυριάκι πάνω στον Ελικώνα βρεγμένοι και βρίσκοντας μια θερμοκρασία 6 βαθμών. Αλλάξαμε τα ρούχα μας που ήταν μούσκεμα και πιασαμε τραπέζι στην ταβέρνα. Το αρνί στην γάστρα και το ροζέ κρασί με λίγο αρωμα μοσχάτου έδινε γεύση από Παράδεισο μετα από μια τέτοια πορεία.

Κάστρο της Ωριάς. Καταρράκτες της Λεπίδας

Ξεκινήσαμε από την Μονή Μαλεβής που βρίσκεται στην βόρεια πλαγιά του Πάρνωνα. Διασχίσαμε το μοναδικό στην Ελλάδα δάσος κέδρων και μετά από μερικά χιλιόμετρα φτάσαμε στους πρόποδες του Κάστρου της Ωριάς.

Το όνομα το πήρε από μια ωραία πριγκήπισα που για να μη πέσει στα χέρια των Τούρκων πήδησε στον γκρεμό του καταρράκτη. Υπάρχουν και άλλα κάστρα με αυτό το όνομα που αναπαράγουν τον μύθο. Είναι γνωστό και δημοτικό τραγούδι, που περιγράφει τον δόλιο τρόπο που χρησιμοποίησε κάποιος από τους εχθρούς μεταμφιεσμένος σε καλόγερο να του ανοίξουν την πύλη οπότε:
Όσο ν’ ανοίξ’ η πόρτα χίλιοι εμπήκανε
κι’ όσο να μισανοίξει, γέμισ’ η αυλή
κι’ όσο να καλοκλείσει, η χώρα πάρθηκε.
Ανεβήκαμε από την απότομη νότια πλευρά όπου δεν υπήρχε διακριτό μονοπάτι και βρεθήκαμε ιδρωμένοι μια και η ζέστη είχε αρχίσει να σφίγγει στην κορυφή. Τα λουλούδια του Απρίλη οργίαζαν και γέμιζαν την ατμόσφαιρα με την πιπεράτη μυρωδιά του αγριολούλουδου. Η θέα πάνω από το "Ξηροκάμπι" είναι εκπληκτική. Σε μια άκρη της ανατολικής πλευράς του κάστρου έχεις θέα προς τους καταρράκτες της Λεπίδας.

Περνώντας από μια χτιστή και μικρή πύλη στην βόρεια πλευρά κατηφορίσαμε προς του καταρράκτες του Αη Γιάννη

Η διαδρομή είχε ένα σχετικά δύσκολο πέρασμα, φτάσαμε όμως στους καταρράκτες και το σκηνικό μας αποζημίωσε.

Από κεί αφού περάσαμε έναν ακόμα καταρράκτη φτάσαμε στη όχθη του ποταμού Τάνου. Εκεί χωρίσαμε σε δυο ομάδες. Στους κουρασμένους και τους ορεξάτους. Οι κουρασμένοι πήγαν στο πούλμαν.
Οι ορεξάτοι ανηφορίσαμε τον ποταμό Τάνο μέσα από μια εκπληκτική διαδρομή με πισίνες κρυστάλλινων νερών και μικρούς καταρράκτες μέχρι που φτάσαμε στον μεγάλο καταρράκτη που με μεγαλοπρέπεια άφηνε μια στήλη νερού 50μ ύψος να σκάει μες την ποταμιά με ένα θηριώδες βουητό.

Περισότερες φωτογραφίες


Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Πεζοπορία στο Μαίναλο

Μια διαδρομή πολύ λάϊτ. Ξεκινήσαμε από το χιονοδρομικό κέντρο του Μαινάλου που δεν είχε καθόλου χιόνι και κατευθυνθήκαμε προς νότιοδυτικά. Αφήσαμε πίσω μας τον όγκο της Οστρακίνας μιας κορυφής του Μαινάλου, που "κάθεται" πάνω στο χιονοδρομικό και μπήκαμε σε μια πλαγιά με σχετικά αραιή βλάστηση. Περάσαμε κανα δυο σάρες με μικρή κλίση και μπήκαμε σε ένα πιο πυκνό ελατοδάσος. Σταματήσαμε σε μια πηγή για μισή ώρα και το υπόλοιπο δίωρο πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε. Στο τέλος της διαδρομής βρεθήκαμε στην Αλωνίσταινα, ένα χωριό συνδεδεμένο με τους Κολοκοτρωναίους. Γραφικό χωριό με πλούσια νερά και με ένα νερόμυλο στο κέντρο του.

Τελικά έχω ρημάξει τα κοκόρια της Πελοποννήσου. Αν βρεθείτε στην Αλωνίσταινα παραγγείλετε κόκκορα με χυλοπιτες και πιείτε ένα ποτήρι στην υγειά μου που σας τον σύστησα.

Και η βρόχα έπιπτε right through

Στο φαράγγι της Αγάλης μου ήρθε πολλες φορές στο μυαλό και στα χείλη η ρήση του Ζαμπέτα "Και η βρόχα έπιπτε right through".
Από το ξεκίνημα μέχρι που γυρίσαμε δεν σταμάτησε καθόλου η βροχή. Ήταν μια βροχή ψιλή σαν σπρέϊ, κάποιες στιγμές δεν ξεχώριζες αν ηταν βροχή ή κορεσμένη υγρασία που αιωρούνταν στην ατμόσφαιρα. Μαθαίνοντας από τις εμπειρίες μου, τους πρόσθεσα ένα καλό μάθημα. Όταν βρέχει και είναι σχετικά ψηλή θερμοκρασία το να φοράς αδιάβροχο έστω και διαπνέον, είναι ανώφελο. Αν ιδρώσεις και ρίχνει και βροχή σύντομα ανακαλύπτεις οτι γίνεσαι μούσκεμα. Οπότε απολαμβάνεις την πορεία σου βρεγμένος και φροντίζεις να εχεις μια αλλαξια στεγνά ρούχα στο πούλμαν ν΄αλλάξεις. Αλλιώς θα πας με αυτούς που αχνίζουν πάνω στο τζάκι της ταβέρνας.
Πάντως η βροχή και η αντάρα δίνουν μια άλλη διάσταση στο περιβάλλον, με λίγα λόγια αξίζουν το μπουγέλωμα.
Φωτογραφίες εδώ