Κίρφη

Πέρα από τα βουνά celebrities (Όλυμπος, Παρνασσός, Ταΰγετος) υπάρχουν και τα κοινά βουνά "της γειτονιάς". Η  Κίρφη είναι ένα απ' αυτά.
Δίπλα στον σταρ τον παρνασσό, έχει την δική του ομορφιά και την δική του βιοποικιλότητα.

Σύμφωνα με τον συνορειβάτη και γεωλόγο Νίκο Καρά, που ήταν στην παρέα μας πριν 35000000 χρόνια η Κίρφη ήταν μέρος του Παρνασσού. Μετά από καταβύθιση όμως της κοιλάδας του Ζεμενού χώρισε, υψώνοντας το  μπόϊ του δίπλα στον γίγαντα πατέρα.

Το μονοπάτι της ανάβασης ξεκινάει στο Ζεμενό από τον δρόμο Λιβαδειάς Αράχωβας στρίβει δεξιά πίσω από τις ταβέρνες και συνεχίζει στην πλαγιά της Κίρφης.
Χαμηλά έχει κάποια καταπράσινα αυτή την εποχή λιβάδια. Η χαρά του συλλέκτη χόρτων. Αγριοράδικα και πικραλίδες σε αφθονία! Βγήκαν κάποιες σακούλες και μαχαίρια για μάζεμα.
Λίγο πιο πάνω άρχιζε το δάσος των ελάτων. Πυκνό με πολλά πεσμένα έλατα, μάλλον πρέπει να τα ρίχνει το χιόνι που σχηματίζει χιονοστιβάδες μια και η κλίση είναι μεγάλη. Η κλίση που κάνει και το μονοπάτι αρκετά απότομο και την ανηφόρα σκληρή.

Αυτή η βόρεια πλευρά της Κίρφης λέγεται Ανήλιο για προφανείς λόγους και κρατάει πολλή υγρασία που κάνει την χλωρίδα να οργιάζει. Τα πάντα έχουν ένα κάλυμμα από βρύα σαν πράσινο χαλί.

Στην πλάτη μας δέσποζε ο όγκος του Παρνασσού, που η θέση μας τον πρόβαλε θεόρατο και πανέμορφο.
Η ανάβαση της απότομης πλαγιάς κράτησε 2 ώρες. Ψηλά στο διάσελο (1300 μ) κάναμε ένα μεγάλο διάλειμμα.

Μερικά χέρσα πλατώματα με τις άκρες του δάσους γυρω συνθέτουν ένα πανέμορφο τοπίο.

Από την άλλη άκρη του διάσελου αρχίζει και το μονοπάτι καθόδου από την νότια πλευρά του βουνού προς το Δίστομο.

Εδώ ξεχώρισαν μερικοί που δεν ήθελαν να ανέβουν στην κορυφή, άλλα 300 μ και συνεχίσαμε σε ένα χωματόδρομο γύρω από μια χαμηλή κορυφή.

Η Κίρφη έχει δυο κύριες κορφές. Τους Αη Λιάδες. Ως προς το όνομα δεν πρωτοτυπεί και πολύ. Εδώ κάπου ξεκόψαμε από τους μπροστινούς που τους χάσαμε και συνεχίσαμε μέχρι που είδαμε μερικούς στην ανατολική κορυφή.

Το μονοπάτι είχε χαθεί αλλά με την κορυφή να φαίνεται προχωρήσαμε προς την κατεύθυνση της χωρίς μονοπάτι μέσα από μια δύσβατη και βραχώδη διαδρομή. Δεν ήταν και πολύ μακριά αλλά μας πήρε μιαμισυ ώρα να φτάσουμε.

Από δω η θέα ειναι εκπληκτική. Βόρεια ολόκληρος ο Παρνασσός με ένα μακρουλό σύννεφο σαν ζωνάρι στην μέση του, στολισμένος στις πλαγιές του με την Αράχωβα, πιο αριστερά τους Δελφούς και με τα λιγοστά χιόνια της κορυφογραμμής του.


Στη κορυφή ο αέρας έτσουζε. Είχα ανεβεί με το κοντομάνικο. Φόρεσα ένα φλις και κατηφόρησα μερικά μέτρα στην νότια πλαγιά που ήταν απάγγειο και είχαν πιάσει θέση αυτοί που έφτασαν νωρίτερα και απολάμβαναν το κολατσιό τους.

Στο Νότο φαινόταν ο Κορινθιακός με ασημένιες ανταύγειες από την αντηλιά ο κολπος στα Ασπρα Σπίτια και Αντίκυρα, το Δίστομο στους πρόποδες και αριστερά τις δαντελωτές ακτές που σχηματίζονται από το ακούμπημα του Ελικώνα στη θάλασσα.

Ο ίδιος ο Ελικώνας πρροβαλε μέσα από μια γαλαζωπή ομίχλη, στεφανωμένος με τουφίτσες σύννεφων. Μπορούσες να διακρίνεις το Κυριάκι πάνω του και την ρεματια με τον δρόμο που κατηφορίζει προς τον Όσιο Λουκά.

Το φαράγγι πιο χαμηλότερα είναι το φαράγγι της Κλεισούρας που το περιγράφω σε παλιότερο post και ελπίζω να το ξαναπερπατήσω όταν μπει στο πρόγραμμα.

Ο αρχηγός μας ο γιατρός Γιώργος Παπαϊωάννου κατάγεται από το Δίστομο και μας ενημέρωσε με λεπτομέρειες γεωγραφικά και ιστορικά.
Η Κίρφη είναι ένα βουνό φυσικό παρατηρητήριο. Βλέπεις απο το ίδιο μέρος δυο πρωτεύουσες νομών. την Λιβαδειά και την Άμφισσα.

Τόσα μέρη που έχουν σημαντική ιστορία, όπως οι Δελφοί ο ομφαλός της Γης ο δρόμος που περνούσαν οι προσκυνητές και οι διαβατες προς τα κει. Το μέρος που συνάντησε ο Οιδίπους τον πατέρα του και τον σκότωσε.
η ώρα περνούσε ευχάριστα είχε μια λαμπρή λιακάδα που δεν σου έκανε καρδιά να σηκωθείς.

Τελικά δόθηκε το σύνθημα της κατάβασης. Κατηφορήσαμε το μονοπάτι εγώ μάζευα και χόρτα μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι οι μπροστινοί μου είχαν χαθεί και δεν ακολουθουσαν το κύριο σώμα της ομάδας.

 Κάποιος δεν ηξερε τον βασικό κανόνα ότι αν δεν βλέπεις κανέναν μπροστά σου δηλώνεις χαμένος και πρεπει βρεθεί το μονοπάτι και οι άλλοι.
Τέλος πάντων κάναμε κάποια χιλιόμετρα παραπάνω με ανηφόρα γιατί είχαμε κατηφορίσει την πλαγιά αρκετά μέχρι να πάρουμε είδηση οτι χαθήκαμε.
Ξαναβρήκαμε τους άλλους φτάσαμε στο διάσελο που ανέφερα νωρίτερα και κατηφορήσαμε για το Δίστομο. Εδώ ή προσήλια πλευρά του βουνού είναι πιο ξερή με βλάστηση από πουρνάρια και λίγες κουμαριές. Είναι αρκετά απότομη και συναντας αρκετες πέτρες και σάρες.

Το Δίστομο καθώς κατεβαίναμε φαινόταν σαν ζωγραφιά από ψηλά. Το Μαυσωλείο της σφαγής στη θέα του, μας έφερε δυσάρεστα συναισθήματα γι' αυτό που συνέβη εδώ.

Φτάσαμε στο Δίστομο μόλις άρχισε να σκοτεινιάζει. Μπήκαμε στ πούλμαν και πήγαμε στο Ζεμενό για την συνέχεια στην ταβέρνα.

Μια εξόρμηση που την ευχαριστηθήκαμε όλοι.
Δείτε τη διαδρομή εδώ!

Παρνασσός. Μονή Ιερουσαλήμ, Ακρινό νερό, Ζεμενό

Καλή η Πάρνηθα, αλλά το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται κι ο Θεός.
 Όλοι στην παρέα αποζητήσαμε μια εξόρμηση, λίγο πιο πέρα. Να ξεκολλήσουμε λίγο από την Πάρνηθα.

Το πρόγραμμα του ΕΟΣ Αχαρνών μας γαργάλησε την όρεξη.
Παρνασσός. Ένα πανέμορφο βουνό, άγριο μεγαλοπρεπές, προσωπικά τον θεωρώ όπως τον Όλυμπο και τον Ταΰγετο σαν κάτι που ξεφεύγει από την έννοια ενός καρούμπαλου πάνω στην επιφάνεια της Γης και αποκτά ιερή, θεϊκή υπόσταση.
Άλλωστε για τους Αρχαίους Έλληνες οι Δελφοί που είναι φωλιασμένοι στην νότια πλευρά του ήταν ο ομφαλός τη Γης.
Κυριακή πρωί λοιπόν έξω από το Δημαρχείο των Αχαρνών βρέθηκε η ομάδα μας να περιμένει το πούλμαν που έρχεται μισογεμάτο από την Ομόνοια με τους άλλους ορειβάτες. Η μέρα προμηνυόταν υπέροχη και οι ενημερωμένοι από τα δελτία της μετεωρολογίας ήταν αισιόδοξοι.
Ήρθε το πούλμαν και φύγαμε με κατεύθυνση την Δαύλεια Βοιωτίας.
Λίγο πριν την Δαύλεια κάναμε αριστερά με κατεύθυνση τον μεγαλειώδη όγκο του Παρνασσού. Κάπου στους πρόποδες του φαινόταν από μακριά μια όαση με μια μεγαλύτερη ποικιλία δένδρων, όχι βέβαια ότι γύρω ήταν έρημος, αλλά ήταν εντυπωσιακό το "πνίξιμο" στο πράσινο αυτού του κομματιού.
Κάποια κτίρια φάνηκαν ανάμεσα τους και καταλάβαμε ότι αυτό ήταν το Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ιερουσαλήμ. Μεγάλο και ιστορικό μοναστήρι. Δεν είχαμε πολύ χρόνο, έκανα μια πολύ γρήγορη περιήγηση στο χώρο του, ήταν εντυπωσιακά περιποιημένο και νοικοκυρεμένο.
Ένας χαδιάρης σκύλος με καλωσόρισε του μίλησα και με ακολούθησε, δηλαδή ακολούθησε όλους μας γιατί όσο και αν σας φανεί παράξενο μας συνόδεψε σε όλη την πορεία μας. Φαινόταν ότι ειχε ξανακάνει την διαδρομή γιατί ήξερε απο που θα πάμε.
> Ετοιμαστήκαμε στο πάρκινγκ του μοναστηριού βάλαμε-βγάλαμε ρούχα, φορτωθήκαμε το βιος μας και πήραμε το μονοπάτι που ανηφόριζε μέσα στο πυκνό ελατοδάσος.
Η ανηφόρα ήταν μονότονα ατελείωτη για μια ανάβαση μεγάλης κλίσης και για 800 μέτρα υψομετρικής διαφοράς. Από τα 1500 μέτρα υψόμετρο η κλίση μετριάστηκε, μπήκαμε στην αλπική ζώνη και το μονοπάτι ανέβαινε με ζιγκ ζαγκ. Το οροπέδιο ήταν καλυμμένο με κοντό πράσινο χορτάρι σαν χαλί, απόλαυση για πόδι και το μάτι. Ο αέρας ξηρός, δεν φυσούσε, έκανε κάποιες μικρές ριπές που για το άναμμα της ανάβασης ήταν δροσιστικές. Εκεί πάνω όλα αποκτούν μια διαύγεια το νοιώθεις ακόμα και μέσα στο μυαλό σου, η ζωή σου χαμογελά, ανεξάρτητα από τι μιζέρια είμαστε λεκιασμένοι από την διαβίωση μας στην πόλη.
Το επίπεδο οροπέδιο μας έφερε προς την νότια πλευρά του βουνού, όπου υπάρχουν δυο πηγές. Εδώ είναι το Ακρινό νερό. Το μέρος που κάναμε το μεγάλο διάλειμμα.
Αλλοι ξάπλωσαν στο χορτάρι, άλλοι πιάσαμε μια κοτρώνα, βγάλαμε τα φαγώσιμα, αρχίσαμε να μασουλάμε, βγήκε και το μπουκάλι με το κρασί. Ο Δημήτρης Βετσόπουλος μου προτεινε ενα ποτηράκι, δεν είχα όρεξη για κρασί εκείνη την ώρα, με ρώτησε αν είμαι σίγουρος, αλλά μου ήρθε η φλασιά ότι επρόκειτο για το δικό του υπέροχο κρασί από σταφύλια Cabernet και Μεσογείων, οπότε δεν ήθελα παρακάλια, έτσουξα κανα δυο ποτηράκια.
Ήπια και ένα μπουκαλάκι νερό από την πηγή το γέμισα πάλι για το δρόμο και κάθισα με την πλάτη σε ένα βράχο και τα πόδια τεντωμένα πάνω στο χορτάρι με κατεύθυνση το λιβαδάκι που απλωνόταν μπροστά μου. Το οροπέδιο είναι μια κοιλάδα που έχει προς την ανατολική πλευρά την κορυφή Κούβελος και από την άλλη την οροσειρά Μαύρα λιθάρια. Δεν ξέρω γιατί τα λένε μαύρα, εγώ άσπρα τα είδα. Αποτελούνται από μια μάζα ασβεστόλιθου με μεγάλες σάρες στα χαμηλότερα.
Δεν υπήρχε προθυμία να σηκωθούμε για αρκετή ώρα. "Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα".
Δεν ήταν να μας πιάσει όμως και η νύχτα εκεί πάνω, οπότε ο πολύ οργανωτικός αρχηγός μας, ο Παναγιώτης   Μουστάκης  έκανε προσκλητήριο για την συνέχιση της πορείας. Με πιο ελαφριά τα πόδια τώρα συνεχίσαμε μέχρι την νότια άκρη του οροπεδίου, όπου αντικρίσαμε τον Κορινθιακό και τα βουνά της Πελοποννήσου.
Από κει με την πλάτη μας προς την κορυφή Μπαϊντανόραχη αρχισαμε να κατηφορίζουμε προς τον δρόμο Λειβαδιάς - Αράχωβας βλεποντας χαμηλά και δεξιά μας ένα μέρος της Αράχωβας.
Η κατηφόρα ήταν απότομη μας καταπόνησε αρκετά τα πόδια μας. Υπάρχει μια παροιμία που λέει: Ο ανήφορος θέλει ψυχή και ο κατήφορος ποδάρια".
Χαμηλότερα άρχιζε το δάσος με τα έλατα, ρουφούσαμε λαίμαργα την χαρακτηριστική  οσμή του ελατοδάσους, άρχισε τόμως το βασανιστήριο της ανφοράς σε φαγητά σε τσικνες και λοιπά, οπότε είχαμε ένα κίνητρο να επιταχύνουμε το βήμα μας.
Ισα που προλάβαμε όμως, ή ταβέρνα ό Άγγελος στο Ζεμενό έκλεινε, τους ξανανοίξαμε όμως εμείς και απόλαυσα το κοκκινιστό μου μοσχάρι με μακαρονάδα. Δοκίμασα όμως και καταπληκτικούς λαχανοντολμάδες.
Το κρασάκι συμπλήρωσε την αίσθηση, του ότι όλο το σύμπαν συνωμοτεί να νοιώθουμε καλά.

Ένας υπνάκος μέσα στο πούλμαν έκλεψε μερικά χιλιόμετρα από την διαδρομή, έτσι φτάσαμε στο Μενίδι μέχρι να πεις Παρνασσός.

Η διαδρομή