Κίρφη

Πέρα από τα βουνά celebrities (Όλυμπος, Παρνασσός, Ταΰγετος) υπάρχουν και τα κοινά βουνά "της γειτονιάς". Η  Κίρφη είναι ένα απ' αυτά.
Δίπλα στον σταρ τον παρνασσό, έχει την δική του ομορφιά και την δική του βιοποικιλότητα.

Σύμφωνα με τον συνορειβάτη και γεωλόγο Νίκο Καρά, που ήταν στην παρέα μας πριν 35000000 χρόνια η Κίρφη ήταν μέρος του Παρνασσού. Μετά από καταβύθιση όμως της κοιλάδας του Ζεμενού χώρισε, υψώνοντας το  μπόϊ του δίπλα στον γίγαντα πατέρα.

Το μονοπάτι της ανάβασης ξεκινάει στο Ζεμενό από τον δρόμο Λιβαδειάς Αράχωβας στρίβει δεξιά πίσω από τις ταβέρνες και συνεχίζει στην πλαγιά της Κίρφης.
Χαμηλά έχει κάποια καταπράσινα αυτή την εποχή λιβάδια. Η χαρά του συλλέκτη χόρτων. Αγριοράδικα και πικραλίδες σε αφθονία! Βγήκαν κάποιες σακούλες και μαχαίρια για μάζεμα.
Λίγο πιο πάνω άρχιζε το δάσος των ελάτων. Πυκνό με πολλά πεσμένα έλατα, μάλλον πρέπει να τα ρίχνει το χιόνι που σχηματίζει χιονοστιβάδες μια και η κλίση είναι μεγάλη. Η κλίση που κάνει και το μονοπάτι αρκετά απότομο και την ανηφόρα σκληρή.

Αυτή η βόρεια πλευρά της Κίρφης λέγεται Ανήλιο για προφανείς λόγους και κρατάει πολλή υγρασία που κάνει την χλωρίδα να οργιάζει. Τα πάντα έχουν ένα κάλυμμα από βρύα σαν πράσινο χαλί.

Στην πλάτη μας δέσποζε ο όγκος του Παρνασσού, που η θέση μας τον πρόβαλε θεόρατο και πανέμορφο.
Η ανάβαση της απότομης πλαγιάς κράτησε 2 ώρες. Ψηλά στο διάσελο (1300 μ) κάναμε ένα μεγάλο διάλειμμα.

Μερικά χέρσα πλατώματα με τις άκρες του δάσους γυρω συνθέτουν ένα πανέμορφο τοπίο.

Από την άλλη άκρη του διάσελου αρχίζει και το μονοπάτι καθόδου από την νότια πλευρά του βουνού προς το Δίστομο.

Εδώ ξεχώρισαν μερικοί που δεν ήθελαν να ανέβουν στην κορυφή, άλλα 300 μ και συνεχίσαμε σε ένα χωματόδρομο γύρω από μια χαμηλή κορυφή.

Η Κίρφη έχει δυο κύριες κορφές. Τους Αη Λιάδες. Ως προς το όνομα δεν πρωτοτυπεί και πολύ. Εδώ κάπου ξεκόψαμε από τους μπροστινούς που τους χάσαμε και συνεχίσαμε μέχρι που είδαμε μερικούς στην ανατολική κορυφή.

Το μονοπάτι είχε χαθεί αλλά με την κορυφή να φαίνεται προχωρήσαμε προς την κατεύθυνση της χωρίς μονοπάτι μέσα από μια δύσβατη και βραχώδη διαδρομή. Δεν ήταν και πολύ μακριά αλλά μας πήρε μιαμισυ ώρα να φτάσουμε.

Από δω η θέα ειναι εκπληκτική. Βόρεια ολόκληρος ο Παρνασσός με ένα μακρουλό σύννεφο σαν ζωνάρι στην μέση του, στολισμένος στις πλαγιές του με την Αράχωβα, πιο αριστερά τους Δελφούς και με τα λιγοστά χιόνια της κορυφογραμμής του.


Στη κορυφή ο αέρας έτσουζε. Είχα ανεβεί με το κοντομάνικο. Φόρεσα ένα φλις και κατηφόρησα μερικά μέτρα στην νότια πλαγιά που ήταν απάγγειο και είχαν πιάσει θέση αυτοί που έφτασαν νωρίτερα και απολάμβαναν το κολατσιό τους.

Στο Νότο φαινόταν ο Κορινθιακός με ασημένιες ανταύγειες από την αντηλιά ο κολπος στα Ασπρα Σπίτια και Αντίκυρα, το Δίστομο στους πρόποδες και αριστερά τις δαντελωτές ακτές που σχηματίζονται από το ακούμπημα του Ελικώνα στη θάλασσα.

Ο ίδιος ο Ελικώνας πρροβαλε μέσα από μια γαλαζωπή ομίχλη, στεφανωμένος με τουφίτσες σύννεφων. Μπορούσες να διακρίνεις το Κυριάκι πάνω του και την ρεματια με τον δρόμο που κατηφορίζει προς τον Όσιο Λουκά.

Το φαράγγι πιο χαμηλότερα είναι το φαράγγι της Κλεισούρας που το περιγράφω σε παλιότερο post και ελπίζω να το ξαναπερπατήσω όταν μπει στο πρόγραμμα.

Ο αρχηγός μας ο γιατρός Γιώργος Παπαϊωάννου κατάγεται από το Δίστομο και μας ενημέρωσε με λεπτομέρειες γεωγραφικά και ιστορικά.
Η Κίρφη είναι ένα βουνό φυσικό παρατηρητήριο. Βλέπεις απο το ίδιο μέρος δυο πρωτεύουσες νομών. την Λιβαδειά και την Άμφισσα.

Τόσα μέρη που έχουν σημαντική ιστορία, όπως οι Δελφοί ο ομφαλός της Γης ο δρόμος που περνούσαν οι προσκυνητές και οι διαβατες προς τα κει. Το μέρος που συνάντησε ο Οιδίπους τον πατέρα του και τον σκότωσε.
η ώρα περνούσε ευχάριστα είχε μια λαμπρή λιακάδα που δεν σου έκανε καρδιά να σηκωθείς.

Τελικά δόθηκε το σύνθημα της κατάβασης. Κατηφορήσαμε το μονοπάτι εγώ μάζευα και χόρτα μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι οι μπροστινοί μου είχαν χαθεί και δεν ακολουθουσαν το κύριο σώμα της ομάδας.

 Κάποιος δεν ηξερε τον βασικό κανόνα ότι αν δεν βλέπεις κανέναν μπροστά σου δηλώνεις χαμένος και πρεπει βρεθεί το μονοπάτι και οι άλλοι.
Τέλος πάντων κάναμε κάποια χιλιόμετρα παραπάνω με ανηφόρα γιατί είχαμε κατηφορίσει την πλαγιά αρκετά μέχρι να πάρουμε είδηση οτι χαθήκαμε.
Ξαναβρήκαμε τους άλλους φτάσαμε στο διάσελο που ανέφερα νωρίτερα και κατηφορήσαμε για το Δίστομο. Εδώ ή προσήλια πλευρά του βουνού είναι πιο ξερή με βλάστηση από πουρνάρια και λίγες κουμαριές. Είναι αρκετά απότομη και συναντας αρκετες πέτρες και σάρες.

Το Δίστομο καθώς κατεβαίναμε φαινόταν σαν ζωγραφιά από ψηλά. Το Μαυσωλείο της σφαγής στη θέα του, μας έφερε δυσάρεστα συναισθήματα γι' αυτό που συνέβη εδώ.

Φτάσαμε στο Δίστομο μόλις άρχισε να σκοτεινιάζει. Μπήκαμε στ πούλμαν και πήγαμε στο Ζεμενό για την συνέχεια στην ταβέρνα.

Μια εξόρμηση που την ευχαριστηθήκαμε όλοι.
Δείτε τη διαδρομή εδώ!

Όλυμπος. Ανάβαση στον Μύτικα και Σκολιό

Πάλι επίσκεψη στο βουνό των θεών, για πολλούς αναβάτες απ' όλο τον κόσμο σημείο αναφοράς και σκοπός ζωής.

Με την προσέγγιση του μπαίνεις σε μια κατάσταση δέους από την μεγαλοπρέπεια και η ιερότητα του τόπου ερχόμενη από αρχαίες εποχές πλανάται σαν αύρα στην ατμόσφαιρα και σε συναρπάζει.

Το πούλμαν μας άφησε στα Πριόνια ετοιμάσαμε τα μικρά σακίδια που είχαμε μαζί μας και φορτώσαμε τα μεγάλα στα μουλάρια.
Πιστεύω ο ΕΟΣ Αχαρνών έχει την καλύτερη οργάνωση για την ανάβαση του Ολύμπου, κάνοντας την άνετη και ευχάριστη.

Δεν ανήκω στους ορειβάτες που ψάχνουν τις ακραίες καταστάσεις, αντίθετα θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου σαν φυσιολάτρη που χαίρεται το βουνό χωρίς να μπαίνει σε χωρίς λόγο ταλαιπωρίες και κινδύνους.

Το αναφέρω γιατί ο Όλυμπος όπως και άλλα βουνά δεν συγχωρεί απερισκεψίες και μαγκιές. Αυτό ισχύει γενικά στην φύση που πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό. Αυτό το έμαθα στην θάλασσα γιατί πήρα κάποια μαθήματα από αυτήν και έχουν την αξία τους και στο βουνό.

Έτσι με ένα μικρό σακίδιο στην πλάτη που περιείχε μόνο ένα μπουκάλι νερό και μια φωτογραφική μηχανή πήρα το όμορφο μονοπάτι για το καταφύγιο Ζολώτα (ή Σπήλιος Αγαπητός). Η ανάβαση είναι σχεδόν 1000 μέτρα, αλλά δεν θα την έλεγα κουραστική. Άλλωστε δεν μας κυνηγάει κανένας.

 Ο καθένας είχε τον ρυθμό του. Ή θα μπορούσα να πω ότι έπιανε τον ρυθμό μιας ομαδας και ανέβαινε παρέα.
Είναι ένα μονοπάτι υψηλής κυκλοφορίας γιατί πολύς κόσμος ανεβαίνει και κατεβαίνει και όχι μόνο Έλληνες. Η κίνηση συμπληρώνεται και από μουλάρια και ποδήλατα.

Χαμηλά η ζέστη ήταν αρκετή και γρήγορα γίναμε μούσκεμα στον ιδρώτα. Ψηλότερα όμως δρόσιζε λιγάκι καθώς ένα αεράκι κατά διαστήματα με μικρές ριπές μας έσβηνε την κάψα.

Στο καταφύγιο όμως έφτασα καταϊδρωμένος, όπου συνειδητοποίησα ότι τα μουλάρια με τα πράγματα μας δεν είχαν φτάσει ακόμα και δεν είχα ένα μπλουζάκι να αλλάξω το μουσκεμένο που φορούσα. Το έβγαλα τελείως και γυμνός γυρνούσα από δω κι από κει προσπαθώντας να μην κρυώσω.

Τελικά τα μουλάρια έφτασαν και επιτέλους ντύθηκα, κάθισα με τους άλλους, πήρα μια μακαρονάδα με κιμά και κρασί και πιάσαμε την κουβέντα και τα αστεία στο τραπέζι της αυλής του καταφυγίου.

Ένα μουλάρι ξέκοψε από την ομάδα του και ήρθε στο τραπέζι μας.

 Ήταν το ίδιο που προηγουμένως του έδωσα μια σαλάτα αγγουροντομάτα από κάποιον που δεν την ήθελε, αλλά το μουλάρι την εκτίμησε.

Αρχίσαμε να τον χαϊδεύουμε, βοήθησα την Μαργαρίτα να ανέβει καβάλα και έγινε ένα μικρό σόου.

Με το κρασάκι μας περιμέναμε να ανατείλει η πανσέληνος. Την είχαμε υπ'όψη μας και ετοιμάσαμε και τις φωτογραφικές μηχανές.

Έσκασε μύτη από την κορυφή του απέναντι βουνού και γέμισε όλο τον Όλυμπο με ένα καινούργιο λαμπερό φως που έκανε κάποιες χιονούρες να φωσφορίζουν.

Αργότερα έσβησαν την γεννήτρια και μας έμεινε το φως του φεγγαριού που μας κρατούσε εκεί έξω να ρεμβάζουμε.

Όλοι πήγαν για ύπνο και μείναμε τρία άτομα (οι ποιητές...) που δεν είχαμε όρεξη να ξεκολλήσουμε.

Κατά τις 12μιση έμεινα μόνος μου, έκανα μια βόλτα μεσα στο φεγγαρόφωτο στο μονοπάτι για Πριόνια. Οι 1000χρονες ρομπολες κατω απο το καταφύγιο έκρυβαν το φεγγάρι, αλλα πιο κάτω στο χέρσο της αλπικής ζώνης το φως ήταν σαν μέρα λόγω της καθαρής ατμόσφαιρας. Κάθισα σε μια πέτρα, απολαμβάνοντας τους απόκοσμους θορύβους ακόμα και τις ησυχίες του βουνού για λίγο. Αν διανυκτερεύεις στο βουνό αξίζει να μείνεις τελείως μόνος κάπου και να το νοιώσεις. Αποφάσισα μετά να πάω για ύπνο. Την επομένη μας περιμένουν άλλα...

Πήγα στο θάλαμο του καταφυγίου όπου ήταν το κρεβάτι μου, το ακριανό από μια μεγάλη σειρά κρεβατιών με ακίνητα σώματα πάνω τους, πολλά απ'αυτά θορυβώδη, το ροχαλητό έδινε συναυλία εδώ.
Έπεσα να κοιμηθώ αλλά τα ροχαλητά ήταν χαλασμός. Χτύπησα δυνατά παλαμάκια δυο φορές (ένα κόλπο που πιάνει ) αλλά δύσκολα με πήρε ο ύπνος. Φαίνεται η έξαψη του ότι βρισκόμουν στον Όλυμπο προκαλούσε διέγερση.
Το πρωί ήμουν από τους πρώτους που σηκώθηκαν, ο ήλιος δεν είχε βγει ακόμα, αλλά στα ανατολικά πάνω από το Αιγαίο ο ουρανός είχε γεμίσει βιολετιά χρώματα.
Σε λίγο σαν πυρακτωμένη γλώσσα ο ήλιος παραμέρισε το βιολετί βάφοντάς το πορτοκαλί και μας χαμογέλασε με ζεστασιά. Καλημέρα Απόλλωνα είπα.
Είπα και άλλες καλημέρες στους συντρόφους που εβγαιναν σιγά σιγά και βαριά βαριά στο φως του Απόλλωνα που τους έδινε ζωή και κέφι.

Πήραμε το πρωινό μας και ο αρχηγός μας (Νίκος Μακρής) επειδή είμαστε πολλοί μας χώρισε σε δυο ομάδες. Οι γρήγοροι (χαχα εγώ είμαι ένας απ' αυτούς) ξεκίνησαν πρώτοι να ανεβουν στην κορυφή και μετα να γυρισουν στα δύσκολα σημεία να βοηθήσουν όσους δυσκολεύονται.

Η ανηφόρα πάνω από το καταφύγιο είναι αδυσώπητη. Το τοπίο εκτός από μερικά μέτρα δάσους στην αρχή γίνεται γυμνό, με ένα σαθρό χώμα κάτω από τα πόδια σου που σου δινουν την εντύπωση ότι περπατάς πάνω σε σάρα.

Φτάσαμε στην κορυφή Σκάλα από όπου μια απότομη και βραχώδης κορυφογραμμή συνδέει την Σκάλα με την βάση του Μύτικα την ψηλότερη κορφή.

Στην αρχή νοιώθεις ένα σφίξιμο, αναρωτιέσαι που πας, αν δεν είσαι εξοικειωμένος στους γκρεμούς, μερικά λεπτά αργότερα, τουλάχιστον εγώ, ένοιωσα άνετα.

Βέβαια θέλει πολλή προσοχή και τις αισθήσεις να τσιτάρουν, σου το θυμίζει το χάος δίπλα σου που σε μερικά μέρη σκέφτεσαι πως αν φύγεις κάτω θα κάνεις ολόκληρο ταξίδι.

Στο κατηφορικό μέρος πηγαίναμε με τα πέντε: Χέρια, πόδια, κώλος, κάνοντας τους ορθόδοξους ορειβάτες να φρικάρουν. Κανένας όμως δεν μπήκε στον κόπο να δείξει.

Η αριστερή πλευρά της κορυφογραμής έβλεπε προς τα Καζάνια μια περιοχή που την περιβάλουν αμφιθεατρικά οι κορυφές Σκολιό, Μύτικας και Στεφάνια.

Η πλευρά που στεκόμασταν ήταν κάθετη και έφθανε 800 μέτρα κάτω και ο αέρας από το ανοδικό ρεύμα έβγαζε μια φοβερή βοή και σου έκοβε την ανάσα.

 Πιο κάτω δε που πιάνεσαι από ένα συρματόσχοινο λες τώρα ξεπερνάω τον εαυτό μου.

Εχει και ένα μέρος που αναγκάζεσαι να πηδήσεις πάνω από ένα μικρό χάος για να μην κάνεις ενα γύρο, από κει όμως ελαφραίνει η κατάσταση μέχρι που φτάνεις στο Κακόσκαλο μια φυσική πέτρινη σκάλα στενή όμως απ' όπου βλέπεις όμως πίσω σου τι πάει να πει Όλυμπος. Δεν ξέρω αλλά ο Όλυμπος από κει δείχνει τρομακτικά ογκώδης και τα ύψη θεόρατα γιατί τα συγκρίνεις με τις δίπλα κορφές που και αυτές δεν είναι χαμηλές.

Κορυφή Σκολιό

Στο Κακόσκαλο πολλοί εγκαταλείπουν, κρίμα όμως γιατί η κορυφή απέχει σχεδόν 50 μέτρα.
Η ανάβαση στην κορυφή είναι μια λύτρωση, αίσθηση μεγαλείου, ηθική αναπτέρωση, σαν να αναληφθηκες στους ουρανούς (μήπως τα παραλέω; κάπως έτσι ένοιωσα πάντως)

Η κορυφή είδη είχε αρκετό κόσμο, έδειχναν όλοι χαμογελαστοί και ευτυχισμένοι, είχαν ξεχάσει μνημόνια, έγνοιες, σκοτούρες. Μια άλλη διάσταση.

Υπογράψαμε στο βιβλίο, αρχίσαμε τις φωτογραφίες και πιάσαμε μια πετρα ο καθένας να κάτσουμε. Ο καιρός ήταν καταπληκτικός σπάνιο για την κορυφή που την δέρνει η αγριάδα του Δία τις περισσότερες μέρες και ώρες του χρόνου. Τώρα όμως μας υποδέχτηκε με χαμόγελα με μια γλυκιά αύρα που την ρουφούσα αχόρταγα. Ευχαριστώ Ζευ!

Η επιστροφή ήταν εύκολη, ούτε γκρεμούς έβλεπα, έδωσα κουράγιο σε μερικούς που έρχονταν βοήθησα λίγο στο που να πατήσουν και γυρίσαμε στην κορυφή Σκάλα.

Μερικοί πήραν το δρόμο της επιστροφής η κορυφή Σκολιό όμως είναι ένα χιλιόμετρο μακριά και η πρόσβασή της μετά την ανάβαση του Μύτικα είναι σαν μια βόλτα στο πάρκο. Αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα κατά κει. Όπως είπα η διαδρομή είναι εύκολη και από αυτήν την οπτική γωνία ή θέα των κορυφών και των Καζανιών είναι καταπληκτική.
Υπογράψαμε στο βιβλίο και οι αχόρταγοι της παρέας πρότειναν να συνεχίσουμε για την κορυφή Άγιος Αντώνιος.
Ένα τεράστιο σύννεφο όμως είχε τυλίξει την κορυφή και το να βρούμε κανένα χαλάζι εκεί δεν με ενθουσίαζε, οπότε πήραμε κάποιοι τον δρόμο για το καταφύγιο. Άλλοι όμως συνέχισαν για τον Άγιο Αντώνιο.
Η διαδρομή της επιστροφής ήταν λίγο γλιστερή λόγω της σαθρότητας του εδάφους, κατηφορική και εύκολη.
Στο καταφύγιο είχαν επιστρέψει αρκετοί, κυρίως αυτοί που δεν ανέβηκαν στον Μύτικα και οι πολύ γρήγοροι.
Ήταν αργά το απόγευμα όταν πήγαμε για φαγητό και να πιούμε μια μπύρα. Οι άλλοι αναβάτες συνέχιζαν να φτάνουν ως αργά.
Το βράδυ πέρασε ήρεμα με κάτι φαγώσιμα και κρασάκι.

Το πρωί έγιναν δύο ομάδες. Η μια έφυγε νωρίτερα για να περπατήσει το φαράγγι του Ενιπέα που περνάει από τα Πριόνια και καταλήγει στο Λιτόχωρο.
Η άλλη με την αφεντιά μου μέσα θα κατέβαινε στα Πριόνια όπου βρισκόταν το πούλμαν και θα πήγαινε στην θάλασσα για μπάνιο.

Εγώ βρήκα μια μέση λύση. Επειδή έχω ξαναπάει στον Ενιπέα και δεν με ενθουσιάζει η ιδέα να τον περπατήσω ολόκληρο, κατεβήκαμε εγώ και ο Γιώργος Νταβάκος με την πρώτη ομάδα και μια και το πούλμαν θα αναχωρούσε στις 10.30 από τα Πριόνια είχαμε τον χρόνο να περπατήσουμε ένα μέρος του Ενιπέα και να φτάσουμε μέχρι τον καταράκτη να κάνουμε μια βουτια στο ποτάμι (με τόσο παγωμένο νερό μόνο βουτιά δεν ήταν) και να γυρίσουμε στο πούλμαν για να συνεχίσουμε στην θάλασσα.
Κάναμε το μπάνιο μας στο Αιγαίο, φάγαμε κάτι γαυροσάρδελα σε μια ταβέρνα ήπιαμε και κανα δυο μπυρες να στανιάρουμε και πήγαμε στο Λιτόχωρο να βρούμε τους άλλους που έφταναν μισοπεθαμένοι από την ζέστη και την πορεία μέσα στον Ενιπέα.
Το ταξίδι της επιστροφής δεν είχε τίποτα το συναρπαστικό μετά από ένα καταπληκτικό τριήμερο στην κατοικία των θεών.

Καλλίδρομο. Ανοπαία ατροπός (Μονοπάτι του Εφιάλτη)

Η συγκεκριμένη διαδρομή δεν ήταν υψηλής προτεραιότητας, έπεφτε στα προγράμματα των ορειβατικών συλλόγων, άλλα όλο και μου ξέφευγε.

Αυτή τη φορά ήταν στο πρόγραμμα του ΕΟΣ Αχαρνών, λέω δεν πάει να μου ξεφύγει πάλι.
πρωί με την αυγούλα και να μαι στην Ομόνοια να προλάβω 7 ακριβώς το πούλμαν. Το πρόλαβα έπιασα και μια καλή θέση και φύγαμε για Μενίδι να φορτώσει τους υπόλοιπους.
Χάρηκα που είδα αρκετούς γνωστούς, η παρέα παίζει μεγάλο ρόλο σε μια εκδρομή και μερικοί φίλοι δημιουργούν τις προϋποθέσεις να γίνει αξέχαστη.

 Το ταξίδι μέχρι την Μονή Δαμάστας ήταν μονορούφι δεν σταματήσαμε ούτε για νερό. Όταν φτάσαμε μπήκαμε στο μοναστήρι,  πήγαμε στην εκκλησία, μια μοναχή μας προσκάλεσε σε μια μεγάλη αίθουσα με ένα μακρουλό τραπέζι γεμάτο κουλουράκια, λουκούμια και δροσερό νερό.

Σε λίγο μας έφεραν και καφέδες. Ήταν ένα εκπληκτικό καλωσόρισμα. Το μοναστήρι αποτελεί ένα αξιοθέατο από μόνο του, είναι φορτωμένο βέβαια και με πολλή ιστορία από τον αγώνα του 21.
Έχει δε και μια μεγαλειώδη θέα προς την πεδιάδα του Σπερχειού και στο βάθος βλέπεις την Λαμία και δεξιά την θάλασσα του Ευβοϊκού.

Πριν το μοναστήρι αρχίζει το μονοπάτι που ανeβαίνει το Καλλίδρομο. Βουνό όνομα και πράμα. Με ομαλό μονοπάτι που δεν σε κούραζε, χωρίς απότομες εναλλαγές στην κλίση του εδάφους.

Υπήρχαν όμως πολλές εναλλαγές στο τοπίο που είχε απ' όλα. Συστάδες δένδρων, πολλά οπωροφόρα εγκαταλειμμένα, κορομηλιές, αμυγδαλιές, αλλά και κουμαριές και πουρνάρια. Πράσινα λιβάδια διέκοπταν την βλάστηση αλλά η θέα ήταν περιορισμένη γιατί περπατούσαμε ανάμεσα σε κατάφυτους λόφους. Κάπου βγήκαμε από το μονοπάτι για να φτάσουμε στην κορυφή ενός βράχου με καταπληκτική θέα προς τα ανατολικά.
Πολύ ψηλότερα και δεξιά μας φαινόταν μια κορυφή που είχε κάτι σαν κιόσκι πάνω της, κάποιοι μου είπαν πως είναι μια άλλη όμορφη διαδρομή που περνάει από το Ελευθεροχώρι.

Κάποιες λιμνούλες από δω και από κει ομόρφαιναν το τοπίο. Βρήκαμε και μια μεγαλούτσικη μέσα στο δάσος αργότερα. Φτάσαμε σε ένα οροπέδιο καταπράσινο με παχύ σαν χαλί χορτάρι με μια βρύση και κάναλο όπως λένε στο χωριό μου (όπου πίνουν νερό τα ζώα).

Ξαπλώσαμε, βγάλαμε το κολατσιό και φάγαμε, ήπιαμε νερό, γεμίσαμε και τα παγούρια μας από τη βρύση και δρόμο.

Μετά από λίγο το μονοπάτι κατηφόρισε προς τις Θερμοπύλες με ένα άγριο φαράγγι δεξιά μας. Αν οι Πέρσες έκαναν την φασαρία που κάναμε εμείς με την φλυαρία μας και το ποδοβολητό μας θα τους έπαιρνε χαμπάρι ο Λεωνίδας.και δεν θα είχαν τύχη.

Το μονοπάτι τελείωνε στο χωριό Θερμοπύλες, όπου μας περίμενε το πούλμαν για να πάμε στα Καμένα Βούρλα. Εκεί κλείσαμε την μέρα μας με σαρδέλες στη σχάρα, χόρτα και κρασάκι.

Βόρεια Πάρνηθα, Σφενδάλη, Αγελαδοκορφή, Σκίμθι

Μου αρέσει το τρένο κι έτσι βρέθηκα πάλι στο σταθμό για το τρένο στη Σφενδάλη (Μαλακάσα). Η εξόρμηση ήταν οργανωμένη από τον ΕΟΣ Αχαρνών.

 Αυτή τη φορά φτάσαμε στη Σφενδάλη και βρήκαμε ένα μεγάλο πλήθος πεζοπόρων να συγκεντρώνεται πίσω από το σταθμό.

Αποφασίστηκε να γίνουν δύο ομάδες.  Μία με εύκολη διαδρομή και αρχηγό τον Νίκο Καρρά και η άλλη που περιλαμβάνει και ανάβαση στην κορυφή Σκίμθι με την Σοφία Πάλλη.

Από την Σφενδάλη κάναμε δεξιά και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε την πλαγιά, μια καλή ανηφόρα ανάμεσα σε κουμαριές και πουρνάρια.
Κατά διαστήματα το τοπίο άλλαζε σε συστάδες πεύκων με ξέφωτα ανάμεσα τους και σκόρπια θαμνοειδή όπως φασκόμηλα και ασφάκες.

Πολλά μανιτάρια ξεπηδούσαν από δω κι από κει, ένας παράδεισος για την Αργυρώ με το καλαμένιο παραδοσιακό καλαθάκι της περιφερόταν ανάμεσα στα δένδρα σαν τη κοκκινοσκουφίτσα μαζεύοντας.

Πιο ψηλά τα δένδρα χαμήλωσαν και αραίωσαν ανάμεσα στα καρστικά πετρώματα που κυριαρχούσαν στην περιοχή.

Έτσι μας αποκαλύφθηκε ελεύθερα ο ορίζοντας και η καθαρή μετά τη βροχή ατμόσφαιρα άφηνε το μάτι να ταξιδεύει πάνω από τον Ευβοϊκό προς τα ανατολικά με τα βουνά της Εύβοιας να φοράνε τα συννεφένια σκουφάκια τους. Η θάλασσα είχε ένα ασημί χρώμα και στα βόρεια έβλεπες την Χαλκίδα πανέμορφη να λαμπυρίζει μέσα σε αυτό το ασήμι.
Ανηφορίσαμε μέχρι την κορφή του βουνού (την Αγελαδοκορφή), αλλά δεν μπορούσες να σταθείς γιατί ο αέρας έτσουζε.

 Λουφάξαμε πίσω απο όποιο βραχάκι μας κάλυπτε, η Κατερίνα εβγαλε ένα λαχταριστό σοροπιαστό γλυκό και απολαυσα ένα καλό κολατσιό.

Μετά από ένα τέταρτο μαζευτήκαμε αυτοί που θαέκαναν την ανάβαση στο Σκίμθι και κατηφορίσαμε  προς τον αυχένα που χώριζε την Αγελάδα(;) από το Σκίμθι.
Η βροχή άρχισε να δυναμώνει. Δυνάμωσε και η μουρμούρα. Μερικοί έριξαν την ιδέα να πάμε με αυτούς που έκαναν τη εύκολη διαδρομη και από το σημείο που ήμασταν θα κατέβαιναν κατευθείαν στην Σφενδάλη.

Μερικοί πιο αγριεμένοι πρότειναν να πάμε προς Αυλώνα και άφησαν να πλανάται στην ατμόσφαιρα η υπόσχεση μιας θαλπωρής στην ταβέρνα με το κρασάκι και τα παϊδάκια.
Τελικά επικράτησαν "οι λογικοί" που επέμειναν ότι δεν εγκαταλείπουμε ένα στόχο και πρέπει να ανεβούμε στην κορυφή.

Η βροχή δεν κράτησε πολύ η ανηφόρα όμως κράτησε και γίναμε μουσκεμα από τον ιδρώτα. Όταν η υγρασία είναι μεγάλη δεν εξατμίζεται ο ιδρώτας, οπότε βρέχει δεν βρέχει το ίδιο είναι.

Φτάσαμε στην κορυφή, κάναμε το συνηθισμένο διάλειμμα, μοιραστήκαμε τωρα άλλα φαγώσιμα και πιάσαμε ένα απάγγειο να ξαποστάσουμε. Η θέα ήταν η ίδια όπως στην Αγελαδοκορφή, απλά από άλλη γωνία και από ψηλότερα.

Η ατμόσφαιρα είχε όμως καθαρίσει κι άλλο. Τα σύννεφα της βροχής πήγαν ψηλότερα και έτσι μας αποκάλυψαν και ένα κομμάτι της Πάρνηθας που δεν φαινόταν.
 Το μάτι έφτανε πέρα από τη Χαλκίδα, ξεχώριζες την παραλία της Νέας Αρτάκης στο βάθος.

Η επιστροφή έγινε από ένα κακοτράχαλο σχεδόν μονοπάτι που διακοπτόταν από διαστήματα που έπρεπε να κάνεις καταρρίχηση σε γλιστερά από την βροχή και την λάσπη βράχια.

Φτάσαμε στο Παλιομήλεσι, κόμβος για διαδρομές στην Πάρνηθα, γνώριμο μέρος, έβγαλε ο Χρήστος Βαρελάς το μπουκάλι με το τσίπουρο, ήπιαμε κάνα δυο να μην το κουβαλάει άδικα ο άνθρωπος και βιαστικά πήραμε το μονοπάτι για την ταβέρνα στον σταθμό της Σφενδάλης για τα περαιτέρω.
 Το βιαστικά δεν το λέω σαν σχήμα λόγου, κυριολεκτικά, μερικοί δεν πιάνονταν!

Καζίνο, Πύργος Λοιμικού, Αυλώνα.

Να 'μαστε πάλι στον τόπο συγκέντρωσης των Παρνηθοδρόμων. Πως και πως περιμένουμε να έρθει η Κυριακή να περπατήσουμε. Λέτε να έχουμε εθιστεί;

Πάντως κακό δεν μας κάνει. Μάλλον καλό.

Αυτή τη φορά συμφωνήσαμε όλοι με τον Νίκο Μακρή του ΕΟΣ Αχαρνών να πάμε προς Μόλα και καιρού επιτρέποντος μέχρι τον Πύργο Λοιμικού.

Ανεβήκαμε με το τελεφερικ στο καζίνο, συγκεντρωθήκαμε, μετρηθήκαμε να ξέρουμε πόσοι είμαστε και μετά πόσες απώλειες θα έχουμε (εντάξει πλάκα κάνω) και ξεκινήσαμε κάνοντας μια μεγάλη γραμμή πεζοπόρων στο μονοπάτι. Είμαστε αρκετοί.

Όλοι είχαν γρήγορο βήμα, στο πι και φι φτάσαμε στο καταφύγιο στο Μπάφι.

Ήπιαμε τα τσάγια μας, τους καφέδες μας και ξεκινήσαμε για Μόλα.

Εγώ είμαι από τους ανθρώπους που χαζεύουν στο δρόμο με τα φυτά τα έντομα, τα μανιτάρια και έχασα τους προπορευόμενους 

Σχεδόν έτρεξα να τους προλάβω στον Άγιο Πέτρο, που όταν έφτασα είχαν ήδη φύγει. Ευτυχώς ήξερα την κατεύθυνση και σε 2 - 3 χιλιόμετρα τους έφτασα.

Η ατμόσφαιρα ήταν γλυκιά χωρίς πολύ κρύο, μπόλικη υγρασία, και τα πράσινα λιβάδια της Μόλας ήταν ποίημα της φύσης. με τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος να ευφραίνει τις μύτες μας.

Το μονοπάτι είναι αρχικά κατηφορικό, μέσα από πυκνή βλάστηση. παντού βρίσκαμε σκαψίματα πιθανά από γουρούνια. Άκουσα οτι υπάρχουν γουρούνια που ζουν ελεύθερα μέσα στο δάσος, αλλά δεν είδαμε κανένα. Φτάσαμε σε μια λάκα στο Λοιμικό όπου υπάρχει μια ταμπέλα που δείχνει τις κατευθύνσεις. Ανηφορίζοντας και 100 μετρα δεξιά μας είναι το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.

Μερικοί πέρασαν από κει, άλλοι όμως κάναμε αριστερά, περνώντας μια ραχούλα και φτάσαμε στο οχυρό των αρχαίων Αθηναίων, γνωστό ως Πύργος Λοιμικού.

Χτισμένο από πελεκημένους ογκόλιθους   έπαιζε τον ρόλο προκεχωρημένου φυλακίου κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο.

Μερικοί σκαρφάλωσαν στην κορυφή του, οι άλλοι που είχαμε ξαναπάει πιάσαμε τη ρίζα του ανατολικού τοίχου που απάγκιαζε και βγάλαμε τα εφόδια να πάρουμε δύναμη. Φρούτα, ξηρούς καρπούς και το απαραίτητο τσίπουρο.

Μείναμε αραχτοί για κάνα μισάωρο και κάποιοι που έχουμε το διάολο μέσα μας αποφασίσαμε να συνεχίσουμε μέχρι τον Αυλώνα και να πάρουμε το τρένο για επιστροφή.

Δεν υπάρχει κίνδυνος να χαθείς, γιατί τα μονοπάτια είναι καλά σημαδεμένα, οπότε δεν θα κάναμε δα και καμιά παλικαριά.
Έτσι οι μισοί ξεκίνησαν για την επιστροφή από τα ίδια κι εμείς πριν από τον Αη Γιώργη κατηφορίσαμε στο γλιστερό μονοπάτι μέχρι την λάκα Πύρεζα.

Ένα όμορφο μέρος με μια θολή λιμνούλα και ένα πηγάδι με έναν φουκαρά λαγό πνιγμένο μέσα.

Εκεί ξεκινούν δύο μονοπάτια. Το ένα από απέναντι που βγάζει Σαλονίκι και Σφενδάλη και το αριστερό βορειοανατολικά για Αυλώνα

Βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες και πήραμε το αριστερό που μας έβγαλε στο εκκλησάκι του Αη Νικόλα. Μόλις φτάσαμε κι έπιασε μια καλή βροχή.

Μπήκαμε μέσα στο εκκλησάκι εκτός από τον Δημήτρη που τυλιγμένος στο αδιάβροχο το απολάμβανε. και ο Γιάννης που το συνδύαζε με τσιγάρο (τσ τσ τσ). Η βροχή σταμάτησε μετά από ένα 10λεπτο και μπήκαμε στο μονοπάτι που ακολουθούσε τους πρόποδες του βουνού με το όνομα Μικρό Αρμένι. Εκεί βρήκαμε ένα τεράστιο αρσενικό ελάφι που ψυχορραγούσε τραυματισμένο στην κοιλιά που ή το πυροβόλησε κάποιος ή του επιτέθηκαν κάποια ζώα.

Δεν μπορούσαμε να του προσφέρουμε κάποια βοήθεια, συζητώντας αργότερα περασε από το μυαλό μας μερικών ξεχωριστά να μπορούσαμε να του κάνουμε ευθανασία.

Το αφήσαμε στην σκληρή του μοίρα και συνεχίσαμε μέχρι τον χωματόδρομο κάτω πό το απότομο βουνό που φαίνεται από τον Αυλώνα το Μεγάλο Αρμένι.. Κόβοντας δρόμο από το μονοπάτι βγήκαμε στον άσφαλτινο δρόμο στο εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας. Περπατώντας στην ασφαλτο φτάσαμε στον Αυλώνα. Το τρένο το χάσαμε, οπότε μπήκαμε στην ταβέρνα να παρηγορηθούμε με παϊδάκια και κρασί.
Τα χιλιόμετρα που διανύσαμε ήταν 20,3 σε 6.30 ώρες.