Βόρεια Πάρνηθα, Σφενδάλη, Αγελαδοκορφή, Σκίμθι

Μου αρέσει το τρένο κι έτσι βρέθηκα πάλι στο σταθμό για το τρένο στη Σφενδάλη (Μαλακάσα). Η εξόρμηση ήταν οργανωμένη από τον ΕΟΣ Αχαρνών.

 Αυτή τη φορά φτάσαμε στη Σφενδάλη και βρήκαμε ένα μεγάλο πλήθος πεζοπόρων να συγκεντρώνεται πίσω από το σταθμό.

Αποφασίστηκε να γίνουν δύο ομάδες.  Μία με εύκολη διαδρομή και αρχηγό τον Νίκο Καρρά και η άλλη που περιλαμβάνει και ανάβαση στην κορυφή Σκίμθι με την Σοφία Πάλλη.

Από την Σφενδάλη κάναμε δεξιά και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε την πλαγιά, μια καλή ανηφόρα ανάμεσα σε κουμαριές και πουρνάρια.
Κατά διαστήματα το τοπίο άλλαζε σε συστάδες πεύκων με ξέφωτα ανάμεσα τους και σκόρπια θαμνοειδή όπως φασκόμηλα και ασφάκες.

Πολλά μανιτάρια ξεπηδούσαν από δω κι από κει, ένας παράδεισος για την Αργυρώ με το καλαμένιο παραδοσιακό καλαθάκι της περιφερόταν ανάμεσα στα δένδρα σαν τη κοκκινοσκουφίτσα μαζεύοντας.

Πιο ψηλά τα δένδρα χαμήλωσαν και αραίωσαν ανάμεσα στα καρστικά πετρώματα που κυριαρχούσαν στην περιοχή.

Έτσι μας αποκαλύφθηκε ελεύθερα ο ορίζοντας και η καθαρή μετά τη βροχή ατμόσφαιρα άφηνε το μάτι να ταξιδεύει πάνω από τον Ευβοϊκό προς τα ανατολικά με τα βουνά της Εύβοιας να φοράνε τα συννεφένια σκουφάκια τους. Η θάλασσα είχε ένα ασημί χρώμα και στα βόρεια έβλεπες την Χαλκίδα πανέμορφη να λαμπυρίζει μέσα σε αυτό το ασήμι.
Ανηφορίσαμε μέχρι την κορφή του βουνού (την Αγελαδοκορφή), αλλά δεν μπορούσες να σταθείς γιατί ο αέρας έτσουζε.

 Λουφάξαμε πίσω απο όποιο βραχάκι μας κάλυπτε, η Κατερίνα εβγαλε ένα λαχταριστό σοροπιαστό γλυκό και απολαυσα ένα καλό κολατσιό.

Μετά από ένα τέταρτο μαζευτήκαμε αυτοί που θαέκαναν την ανάβαση στο Σκίμθι και κατηφορίσαμε  προς τον αυχένα που χώριζε την Αγελάδα(;) από το Σκίμθι.
Η βροχή άρχισε να δυναμώνει. Δυνάμωσε και η μουρμούρα. Μερικοί έριξαν την ιδέα να πάμε με αυτούς που έκαναν τη εύκολη διαδρομη και από το σημείο που ήμασταν θα κατέβαιναν κατευθείαν στην Σφενδάλη.

Μερικοί πιο αγριεμένοι πρότειναν να πάμε προς Αυλώνα και άφησαν να πλανάται στην ατμόσφαιρα η υπόσχεση μιας θαλπωρής στην ταβέρνα με το κρασάκι και τα παϊδάκια.
Τελικά επικράτησαν "οι λογικοί" που επέμειναν ότι δεν εγκαταλείπουμε ένα στόχο και πρέπει να ανεβούμε στην κορυφή.

Η βροχή δεν κράτησε πολύ η ανηφόρα όμως κράτησε και γίναμε μουσκεμα από τον ιδρώτα. Όταν η υγρασία είναι μεγάλη δεν εξατμίζεται ο ιδρώτας, οπότε βρέχει δεν βρέχει το ίδιο είναι.

Φτάσαμε στην κορυφή, κάναμε το συνηθισμένο διάλειμμα, μοιραστήκαμε τωρα άλλα φαγώσιμα και πιάσαμε ένα απάγγειο να ξαποστάσουμε. Η θέα ήταν η ίδια όπως στην Αγελαδοκορφή, απλά από άλλη γωνία και από ψηλότερα.

Η ατμόσφαιρα είχε όμως καθαρίσει κι άλλο. Τα σύννεφα της βροχής πήγαν ψηλότερα και έτσι μας αποκάλυψαν και ένα κομμάτι της Πάρνηθας που δεν φαινόταν.
 Το μάτι έφτανε πέρα από τη Χαλκίδα, ξεχώριζες την παραλία της Νέας Αρτάκης στο βάθος.

Η επιστροφή έγινε από ένα κακοτράχαλο σχεδόν μονοπάτι που διακοπτόταν από διαστήματα που έπρεπε να κάνεις καταρρίχηση σε γλιστερά από την βροχή και την λάσπη βράχια.

Φτάσαμε στο Παλιομήλεσι, κόμβος για διαδρομές στην Πάρνηθα, γνώριμο μέρος, έβγαλε ο Χρήστος Βαρελάς το μπουκάλι με το τσίπουρο, ήπιαμε κάνα δυο να μην το κουβαλάει άδικα ο άνθρωπος και βιαστικά πήραμε το μονοπάτι για την ταβέρνα στον σταθμό της Σφενδάλης για τα περαιτέρω.
 Το βιαστικά δεν το λέω σαν σχήμα λόγου, κυριολεκτικά, μερικοί δεν πιάνονταν!

Ανάβαση στο καζίνο χωρίς μονοπάτι

Κανονίσαμε αυτή την Κυριακή να "κανονίσουμε" ένα κουνέλι που πρόσφερε ο Χρήστος και το έκανε στιφάδο η Μαρία, οπότε έπρεπε η πορεία μας να είναι σύντομη για να γυρίσουμε το μεσημέρι έγκαιρα.

Έτσι με προτροπή του Χρήστου πήραμε τον χωματόδρομο κάτω από τα σύρματα του τελεφερίκ μέχρι τους πρόποδες του βουνού.

Από κει ανηφορίσαμε ανάμεσα στα κλαριά και τα δένδρα προσπαθώντας να βρούμε προσπελάσιμο δρόμο.

Δύσκολο όμως. Κάναμε στην αρχή δεξιά, βρήκαμε αδιαπέραστο δάσος, γυρίσαμε προς τα αριστερά, ξανακατεβήκαμε λίγο μέχρι που βρήκαμε μια διαδρομή χωρίς κάποιο μονοπάτι, αλλά με λίγη αναρρίχηση σε κάποια βραχάκια και κόντρα ανηφόρα, βγήκαμε σε κάποιο είδος μονοπατιού, που εξυπηρετεί μάλλον αυτούς που έχουν βάλει τις κολώνες, πιθανά του ΟΤΕ.

Πιο πάνω πέσαμε σε κάποιους θάμνους, κάναμε κάποια πέρα-δώθε και βγήκαμε σε ένα μονοπατάκι κάτω από το καζίνο που υπάρχει μια χωματερή. Δεν ξέρω αν το έχει υπ' όψη της η διεύθυνση του καζίνου, αλλά όλοι συμφωνήσαμε ότι είναι απαράδεκτο.
 Βέβαια η περιοχή μάλλον είναι αρμοδιότητα του δασαρχείου, αλλά τα σκουπίδια είναι του καζίνου. Σαν να τα έκρυψε κάτω απο το χαλί. Τα σκουπίδια όμως τα βρήκαμε και σχεδόν κολλητά στους τοίχους του κτιρίου.

Τέλος πάντων ανεβήκαμε και στην καφετέρια του καζίνου για καφέδες και απεριτίφ  να τους ενισχύσουμε, μήπως και φιλοτιμηθούν και καθαρίσουν το μέρος.
Από κει φύγαμε για το κουνέλι, το οποίο τιμήσαμε δεόντως

Ανάβαση της Χούνης με ομίχλη

Συμφωνήσαμε η παρέα να ανεβούμε την Πάρνηθα και να κάνουμε πικνικ κάπου στη Μόλα ή στην Αγία Τριάδα. Ετοιμάσαμε ο καθένας τα δικά του, με την Μαρία μα κερδίζει κατά κράτος με την προετοιμασία της που ήταν σαν catering για γάμο.

Από το facebook τις προηγούμενες μέρες η συζήτηση άναψε με τα πως, τα που και τα τι. Απειλήθηκε ακόμα και αρπαγή του ταψιού του μουσακά της Μαρίας, αλλά τελικά επήλθε συνεννόηση και ειρήνη. Η μετεωρολογία όμως προέβλεπε βροχή όλο το πρωί με μια επιδείνωση μετά το μεσημέρι.

Η ομάδα δεν πτοήθηκε. Στις 9 το πρωί της Κυριακής άπαντες παρόντες.

Ενισχύθηκε με φίλους που δεν είχαν ενημερωθεί, αλλά βρέθηκαν στην αφετηρία και μπήκαμε στο μονοπάτι για το φαράγγι της Χούνης. Είχε νοτιά και η υγρασία ήταν αποπνικτική.

Περπατούσαμε στην ανηφόρα και ο ιδρώτας έτρεχε. Πάνω ψηλά μια ομίχλη αιωρούνταν πάνω από τις κορυφές των βράχων του φαραγγιού με μια απειλή βροχής. Είχαμε μαζί μας αδιάβροχα, αλλά η βροχή δεν είναι κάτι που σε ενθουσιάζει, γιατί στην ανηφόρα με ζέστη και αδιάβροχο γίνεσαι μούσκεμα από τον ιδρώτα.

Η βροχή όμως δεν ήρθε. Πάνω ψηλά το μονοπάτι χωρίζεται στην κανονική και ήπια διαδρομή και στο μπλε μονοπάτι με πιο έντονη ανηφόρα.

Διαλέξαμε την δύσκολη.

Μας ταλαιπώρησε λίγο, αναρωτηθήκαμε μήπως ψήλωσε το βουνό μέχρι να φτάσουμε, αλλά ξαφνικά μέσα από την ομίχλη ξεπρόβαλαν τα κτίρια του καταφυγίου στο Φλαμπούρι.
Μπήκαμε στο καταφύγιο πιασαμε το τραπέζι δίπλα στο τζάκι να στεγνώσουμε και ο φίλος Μιχάλης Νάνης έκανε ένα θαύμα.

Έβγαλε από το σακίδιο μια καταπληκτική ηπειρώτικη χορτόπιτα που την έφτιαξε η μάνα του με τα χεράκια της και ένα μπουκάλι ηπειρώτικο τσίπουρο. Να πούμε ότι θελήσαμε να αντισταθούμε δεν θα μας πιστέψετε. Τα δικά μας τα φαγητά είχαν μείνει στα αυτοκίνητα κάτω. Ένα απεριτιφ στο βουνό χρειαζόταν. Το δεύτερο θαύμα ήταν που εξαφανίσαμε την πίτα, το τσίπουρο και κάτι ψιλά (γραβιέρες, μύγδαλα, ξερά σύκα κ.α). Μετά το απεριτίφ αφήσαμε την θαλπωρή του καταφυγίου και πήραμε τον συντομότερο δρόμο επιστροφής. Κατηφορίσαμε προς την Γούρνα και από κει ανεβήκαμε την πλαγιά για το τελεφερικ.

Ο Χρήστος Βαρελάς μας προσκάλεσε στο κτήμα του στο Μενίδι όπου απλώσαμε τα φαγητά μας πάνω σε δυο τραπέζια και επιδοθήκαμε στο σπορ που έπεται της ορειβασίας με συνοδεία των γέλιων μας  και τις φωνές των ζώων που φιλοξενεί ο Χρήστος στο κτήμα του. Πάπιες, χήνες, κότες γαλοπούλες, ελαφια.


Δοκιμάσαμε και το νέο (απίθανο) κρασί από το γιοματάρι του Δημήτρη Βετσόπουλου και μια ακόμα Κυριακή έκλεισε με την αποχαύνωση της σωματικής και ψυχικής απόλαυσης.

Η διαδρομή 

Πάρνηθα. Οδηγίες

Έλαβα αρκετά email για πληροφορίες σχετικά με την Πάρνηθα. Εγώ έχω δύο βασικούς τρόπους πρόσβασης. Ο ένας είναι να πάω μόνος μου με τη μηχανή μου, όπου κάθε Κυριακή πρωί στις 9. μέλη ή μη του ΕΟΣ Αχαρνών έχουν ραντεβού έξω από το πάρκιν του τελεφερικ και ο άλλος να πάω με φίλους που ανάλογα με τις δυνατότητες τους διαλέγουμε διαδρομή.

Αν εσείς δεν έχετε δικό σας μέσο μπορείτε να πάρετε το λεωφορείο της γραμμής 724 για Θρακομακεδόνες να κατεβείτε στην στάση Καβάλας και να περπατήσετε ως το τελεφερικ. ή να πάρετε το λεωφορείο της γραμμής 727 για Αχαρνές
Υπάρχουν βέβαια και τα λεωφορεία του καζίνου. Στον γυρισμό κάποιος της παρέας θα σας πάρει. Μερικές φορές γίνεται ανάρτηση στο facebook, οπότε μπορείτε να συνεννοηθείτε με κάποιον να σας πάρει από κάπου κοντά στην περιοχή σας
Με τον ΕΟΣ Αχαρνών (είναι δωρεάν) συνήθως υπάρχουν δυο γκρουπ. Ένα για αρχάριους και ένα για προχωρημένους. Συνήθως και τα δυο γκρουπ αποφασίζουν επί τόπου την διαδρομή. Οι αρχάριοι παίρνουν το τελεφερίκ και αρχίζουν το περπάτημα από το καζίνο και οι άλλοι ανεβαίνουν το βουνό με τα πόδια. Είναι ο καλύτερος τρόπος να αρχίσετε την πεζοπορία, να προσδιορίσετε τις δυνάμεις σας και να μπείτε σε ένα πραγματικά νέο τρόπο ζωής.
Με τους φίλους, που δεν είναι για πολλά ανεβαίνουμε με το τελεφερικ το βουνό και καταλήγουμε στα καταφύγια στο Μπάφι ή στο Φλαμπούρι, όπου ασχολούμαστε με στομαχικές δραστηριότητες: Κανένα φαγοπότι να γυμνάσουμε τους κοιλιακούς. Υπάρχουν και κάποιοι φίλοι προχωρημένοι, που με ξεποδαριάζουν με τα χιλιόμετρα που γράφουμε στο βουνό.

 Εξοπλισμός:  

• Τρέλα
• Μποτάκια για να μη σας φύγει ο αστράγαλος
• Μία μπλούζα φλίς (fleece)
• Μπουφάν - αδιάβροχο
• Μπαστούνια πεζοπορίας (μπατόν) η μια γκλίτσα (μη γελάτε βοηθάνε)
• Σακίδιο με νερό, κολατσιό (παστέλι, φρούτα, μύγδαλα) και οτι θεωρείτε άξιο να το κουβαλάτε
• Χαμόγελο και διάθεση
• Χιούμορ

Μην πάρετε μαζί σας:

• Άγχος
• Λογαριασμούς
• Πολιτικές απόψεις
• Δάνεια

 Αυτά για την ώρα. Στον δρόμο θα πούμε κι άλλα. Άλλωστε εκτός από τα πόδια μας στην πεζοπορία χρησιμοποιούμε και την πολυλογία μας. Είναι και κάτι παρέες!

 Διαδρομές για το Google Earth
Αυλώνα - Σφενδάλη
Καζίνο - Λοιμικό
Σπήλαιο Πανός 

Το Google Earth είναι μια δωρεάν εφαρμογή, με την οποία μπορείτε να δείτε όπως φαίνεται από δορυφόρο οποιοδήποτε μέρος της Γής. Το σπίτι σας, τη γειτονιά σας κ.α.
Τις διαδρομές κατεβάστε τις αφού εγκαταστήσετε το πρόγραμμα.

Άλλες διαδρομές: www.marpoly.gr/diadromes.php 

Η μεγάλη βόλτα των 7

Αυτή τη βδομάδα, σκέφτηκα ότι καλα θα ήταν να κάνω την συνηθισμένη βόλτα στην Πάρνηθα με τον ΕΟΣ Αχαρνών.
Το Σάββατο είδα μια αναρτηση στο φεϊσμπουκ για ραντεβού Κυριακή στις 10 στο τελεφερικ.
Σκέφτηκα ότι το ραντεβού που γίνεται κάθε Κυριακή στις 9 μεταφέρθηκε στις 10.
Όταν έφτασα στο τελεφερικ βρήκα μόνο 6 άτομα. Η κύρια ομάδα των 9 είχε ήδη φύγει, καθώς και άλλη μια ομάδα καθυστερημένων. Ο Γιώργος Σπυράκης που οργάνωσε το ραντεβού και ο Νίκος Μακρής που συμμετείχε ανήκουν στις ειδικές δυνάμεις του ΕΟΣ Αχαρνών και η παρουσία τους έδιωξε κάθε ψευδαίσθηση για μια απλή βολτίτσα.

Μετρηθήκαμε βγήκαμε 7 (και οι 7 είναι υπέροχοι) και με συνοπτική διαδικασία καταστρώθηκε το σχέδιο πορείας. Ο Νίκος Μακρής πρότεινε να πάμε σε ένα νέο μονοπάτι που άνοιξαν στην περιοχή του Λοιμικού και όλοι συμφωνήσαμε. Ανεβήκαμε με το τελεφερικ στο καζίνο και αρχίσαμε το περπάτημα με γρήγορο ρυθμό. Περάσαμε από το Μπάφι χωρίς να σταματήσουμε και από κει στον Άγιο Πέτρο. Πήραμε νερό, κατηφορίσαμε την Μόλα, πιάσαμε το καινούργιο μονοπάτι που ήδη έγινε γνωστό, γιατί το βρήκαμε γεμάτο βραδυπορούντες που μας ανάγκαζαν σε ακροβατικές προσπεράσεις και καταλήξαμε στον Πύργο Λοιμικού.

Ο Πύργος είναι οχυρωματικό έργο των αρχαίων Αθηναίων (περισσότερα) σκαρφαλώσαμε στην κορυφή του, κάναμε ένα διαλειμματάκι και κατηφορίσαμε προς Σαλονικι. Μπήκαμε στα όμορφα λιβάδια της περιοχής και προσπεράσαμε τα πηγάδια. Ο χωματόδρομος που πήραμε είχε μια λάσπη που κόλλησε στα παπούτσια μας και τους πρόσθεσαν ένα κιλό στο καθένα. Περπατήσαμε μερικά χιλιόμετρα, κάναμε έναν κύκλο και γυρίσαμε στην Μόλα από άλλο δρόμο. Επιταχύναμε λίγο γιατί το χειμώνα νυχτώνει νωρίς και δεν είναι άνετο να σε πιάσει το σκοτάδι στο βουνό.

Φτάσαμε το σούρουπο στο καζίνο έχοντας διανύσει 30 χιλιόμετρα σε 7 ώρες.
Σκληρή διαδρομή, αλλά τουλάχιστον σε μένα που θεωρώ τον εαυτό μου λάΙτ ορειβάτη με παραπάνω κιλά, άφησε μια ικανοποίηση, που ξεπέρασα άλλη μια φορά τον εαυτό μου.

Πάρνηθα. Κορυφή Μπελέτση

Μια ωραία εκδρομή που οργανώνει ο ΕΟΣ Αχαρνών είναι η ανάβαση στην Πάρνηθα με αφετηρία τον Σιδηροδρομικό σταθμό Σφενδάλης. Πάμε με το τρενο εκεί όπου είναι και ο τόπος συγκέντρωσης και ξεκινάμε.
Η Πάρνηθα παρ' όλες τις φωτιές έχει ένα μεγάλο μέρος της απείραχτο, με μια μεγάλη χλωρίδα και είναι πανέμορφο.

Από τον Άγιο Μερκούριο και πάνω η βλάστηση εκτός των μονοπατιών είναι αδιαπέραστη. Εκτός από τα πεύκα οι κουμαριές συνθέτουν μια μάζα με τα ρείκια τα θυμάρια και χίλια δυο άλλα φυτά και λουλούδια.
Μια και είμαστε στο τέλος του Μάη οι μυρωδιές γεμίζουν την ατμόσφαιρα.
Η ζέστη μας δείχνει τα δόντια της, αλλά ο ρυθμός βαδίσματος είναι ανάλογος και δεν μας αφήνει να "τα παίξουμε". Ανεβήκαμε στην κορυφή της πλαγιάς της Ιπποκράτειας Πολιτείας και συνεχίσαμε ως την κορυφή Μπελέτσι.

Απολαύσαμε την θέα και το δροσερό αεράκι της κορυφής και κατηφορίσαμε σε ένα λούκι πρός την Εθνική οδό στην περιοχή Μαλακάσας.
Η βλάστηση και εδώ ήταν αδιαπέραστη, βρήκαμε δύο πηγές με παγωμένο νεράκι, γεμίσαμε τα παγούρια μας και βαδίζοντας για λίγο δίπλα στις γραμμές του τρένου φτάσαμε στον σταθμό της Σφενδάλης από όπου ξεκινήσαμε.

Οσκύλος που μας ακολούθησε σε όλη τη διαδρομή και ήξερε το μονοπάτι που θα πάρουμε!!!

Όνεια Όρη Κορινθίας

Φτάσαμε στην Ανάληψη δίπλα στα Εξαμίλια Κορινθίας. Το θέαμα ήταν ασυνήθιστο. Γινόταν ένα πανηγύρι. Ο ορειβατικός σύλλογος Κορίνθου είχε οργανώσει μια συνάντηση για το άνοιγμα του μονοπατιού στο βουνό και γινόταν χαμός από κόσμο.

Συμμετείχαν εκτός από τον ΕΟΣ Αχαρνών που είμαστε εμείς, ο ΕΟΣ Σπάρτης, Βούλας και δεν ξέρω ποιος άλλος. Διακριτή και η παρουσία του Ερυθρού Σταυρού, που βρισκόταν σε κάθε καίριο σημείο της διαδρομής για κάθε ενδεχόμενο.

Αφού κόψανε την κορδέλα των εγκαινίων ανηφορίσαμε το βουνό σαν στρατός σε εκστρατεία. Πίσω μας στην πλαγιά ακούγονταν τα πιτσιρίκια προφανώς 6χρονα που τραγουδούσαν και οι φωνούλες τους έμοιαζαν με τιτιβίσματα πουλιών. Ήταν μια πρωτοφανής εμπειρία.

Ανεβήκαμε στην κορυφή προφήτης Ηλίας 510μ, όπου είχε θέα προς Ακροκόρινθο Λουτράκι, Χιλιομόδι και τις γύρω περιοχές. Ακολουθώντας την κορυφογραμμή ανάμεσα στην βλάστησ από πεύκα και σκίνα που μας προστάτευαν από τον ανελέητο ήλιο που αυτή την εποχή έχει αρχίσει να γίνεται δυσβάστακτος φτάσαμε πάνω από τα Λουτρά της Ωραίας Ελένης, όπου βρίσκεται ένας πύργος. Από ότι είπε κάποιος Κορίνθιος πιθανόν ήταν μια φρυκτωρία.

Κατηφορίσαμε το βουνό από μια σάρα με χαλαρό και σαθρό έδαφος και βρεθήκαμε στην παραλία. όπως είμαστε αναμένοι από την πορεία ή επαφή μας με το παγωμένο νερό της θάλασσας ήταν σοκαριστική, αλλά για λίγα δευτερόλεπτα. Το τραπεζάκι στο ουζερί της παραλίας μας έκλεισε το μάτι οπότε βγήκαμε και καμακώσαμε κάτι σαρδέλες της σχάρας φοβερές.