Παρνασσός. Μονή Ιερουσαλήμ, Ακρινό νερό, Ζεμενό

Καλή η Πάρνηθα, αλλά το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται κι ο Θεός.
 Όλοι στην παρέα αποζητήσαμε μια εξόρμηση, λίγο πιο πέρα. Να ξεκολλήσουμε λίγο από την Πάρνηθα.

Το πρόγραμμα του ΕΟΣ Αχαρνών μας γαργάλησε την όρεξη.
Παρνασσός. Ένα πανέμορφο βουνό, άγριο μεγαλοπρεπές, προσωπικά τον θεωρώ όπως τον Όλυμπο και τον Ταΰγετο σαν κάτι που ξεφεύγει από την έννοια ενός καρούμπαλου πάνω στην επιφάνεια της Γης και αποκτά ιερή, θεϊκή υπόσταση.
Άλλωστε για τους Αρχαίους Έλληνες οι Δελφοί που είναι φωλιασμένοι στην νότια πλευρά του ήταν ο ομφαλός τη Γης.
Κυριακή πρωί λοιπόν έξω από το Δημαρχείο των Αχαρνών βρέθηκε η ομάδα μας να περιμένει το πούλμαν που έρχεται μισογεμάτο από την Ομόνοια με τους άλλους ορειβάτες. Η μέρα προμηνυόταν υπέροχη και οι ενημερωμένοι από τα δελτία της μετεωρολογίας ήταν αισιόδοξοι.
Ήρθε το πούλμαν και φύγαμε με κατεύθυνση την Δαύλεια Βοιωτίας.
Λίγο πριν την Δαύλεια κάναμε αριστερά με κατεύθυνση τον μεγαλειώδη όγκο του Παρνασσού. Κάπου στους πρόποδες του φαινόταν από μακριά μια όαση με μια μεγαλύτερη ποικιλία δένδρων, όχι βέβαια ότι γύρω ήταν έρημος, αλλά ήταν εντυπωσιακό το "πνίξιμο" στο πράσινο αυτού του κομματιού.
Κάποια κτίρια φάνηκαν ανάμεσα τους και καταλάβαμε ότι αυτό ήταν το Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ιερουσαλήμ. Μεγάλο και ιστορικό μοναστήρι. Δεν είχαμε πολύ χρόνο, έκανα μια πολύ γρήγορη περιήγηση στο χώρο του, ήταν εντυπωσιακά περιποιημένο και νοικοκυρεμένο.
Ένας χαδιάρης σκύλος με καλωσόρισε του μίλησα και με ακολούθησε, δηλαδή ακολούθησε όλους μας γιατί όσο και αν σας φανεί παράξενο μας συνόδεψε σε όλη την πορεία μας. Φαινόταν ότι ειχε ξανακάνει την διαδρομή γιατί ήξερε απο που θα πάμε.
> Ετοιμαστήκαμε στο πάρκινγκ του μοναστηριού βάλαμε-βγάλαμε ρούχα, φορτωθήκαμε το βιος μας και πήραμε το μονοπάτι που ανηφόριζε μέσα στο πυκνό ελατοδάσος.
Η ανηφόρα ήταν μονότονα ατελείωτη για μια ανάβαση μεγάλης κλίσης και για 800 μέτρα υψομετρικής διαφοράς. Από τα 1500 μέτρα υψόμετρο η κλίση μετριάστηκε, μπήκαμε στην αλπική ζώνη και το μονοπάτι ανέβαινε με ζιγκ ζαγκ. Το οροπέδιο ήταν καλυμμένο με κοντό πράσινο χορτάρι σαν χαλί, απόλαυση για πόδι και το μάτι. Ο αέρας ξηρός, δεν φυσούσε, έκανε κάποιες μικρές ριπές που για το άναμμα της ανάβασης ήταν δροσιστικές. Εκεί πάνω όλα αποκτούν μια διαύγεια το νοιώθεις ακόμα και μέσα στο μυαλό σου, η ζωή σου χαμογελά, ανεξάρτητα από τι μιζέρια είμαστε λεκιασμένοι από την διαβίωση μας στην πόλη.
Το επίπεδο οροπέδιο μας έφερε προς την νότια πλευρά του βουνού, όπου υπάρχουν δυο πηγές. Εδώ είναι το Ακρινό νερό. Το μέρος που κάναμε το μεγάλο διάλειμμα.
Αλλοι ξάπλωσαν στο χορτάρι, άλλοι πιάσαμε μια κοτρώνα, βγάλαμε τα φαγώσιμα, αρχίσαμε να μασουλάμε, βγήκε και το μπουκάλι με το κρασί. Ο Δημήτρης Βετσόπουλος μου προτεινε ενα ποτηράκι, δεν είχα όρεξη για κρασί εκείνη την ώρα, με ρώτησε αν είμαι σίγουρος, αλλά μου ήρθε η φλασιά ότι επρόκειτο για το δικό του υπέροχο κρασί από σταφύλια Cabernet και Μεσογείων, οπότε δεν ήθελα παρακάλια, έτσουξα κανα δυο ποτηράκια.
Ήπια και ένα μπουκαλάκι νερό από την πηγή το γέμισα πάλι για το δρόμο και κάθισα με την πλάτη σε ένα βράχο και τα πόδια τεντωμένα πάνω στο χορτάρι με κατεύθυνση το λιβαδάκι που απλωνόταν μπροστά μου. Το οροπέδιο είναι μια κοιλάδα που έχει προς την ανατολική πλευρά την κορυφή Κούβελος και από την άλλη την οροσειρά Μαύρα λιθάρια. Δεν ξέρω γιατί τα λένε μαύρα, εγώ άσπρα τα είδα. Αποτελούνται από μια μάζα ασβεστόλιθου με μεγάλες σάρες στα χαμηλότερα.
Δεν υπήρχε προθυμία να σηκωθούμε για αρκετή ώρα. "Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα".
Δεν ήταν να μας πιάσει όμως και η νύχτα εκεί πάνω, οπότε ο πολύ οργανωτικός αρχηγός μας, ο Παναγιώτης   Μουστάκης  έκανε προσκλητήριο για την συνέχιση της πορείας. Με πιο ελαφριά τα πόδια τώρα συνεχίσαμε μέχρι την νότια άκρη του οροπεδίου, όπου αντικρίσαμε τον Κορινθιακό και τα βουνά της Πελοποννήσου.
Από κει με την πλάτη μας προς την κορυφή Μπαϊντανόραχη αρχισαμε να κατηφορίζουμε προς τον δρόμο Λειβαδιάς - Αράχωβας βλεποντας χαμηλά και δεξιά μας ένα μέρος της Αράχωβας.
Η κατηφόρα ήταν απότομη μας καταπόνησε αρκετά τα πόδια μας. Υπάρχει μια παροιμία που λέει: Ο ανήφορος θέλει ψυχή και ο κατήφορος ποδάρια".
Χαμηλότερα άρχιζε το δάσος με τα έλατα, ρουφούσαμε λαίμαργα την χαρακτηριστική  οσμή του ελατοδάσους, άρχισε τόμως το βασανιστήριο της ανφοράς σε φαγητά σε τσικνες και λοιπά, οπότε είχαμε ένα κίνητρο να επιταχύνουμε το βήμα μας.
Ισα που προλάβαμε όμως, ή ταβέρνα ό Άγγελος στο Ζεμενό έκλεινε, τους ξανανοίξαμε όμως εμείς και απόλαυσα το κοκκινιστό μου μοσχάρι με μακαρονάδα. Δοκίμασα όμως και καταπληκτικούς λαχανοντολμάδες.
Το κρασάκι συμπλήρωσε την αίσθηση, του ότι όλο το σύμπαν συνωμοτεί να νοιώθουμε καλά.

Ένας υπνάκος μέσα στο πούλμαν έκλεψε μερικά χιλιόμετρα από την διαδρομή, έτσι φτάσαμε στο Μενίδι μέχρι να πεις Παρνασσός.

Η διαδρομή

Ανάβαση της Χούνης με ομίχλη

Συμφωνήσαμε η παρέα να ανεβούμε την Πάρνηθα και να κάνουμε πικνικ κάπου στη Μόλα ή στην Αγία Τριάδα. Ετοιμάσαμε ο καθένας τα δικά του, με την Μαρία μα κερδίζει κατά κράτος με την προετοιμασία της που ήταν σαν catering για γάμο.

Από το facebook τις προηγούμενες μέρες η συζήτηση άναψε με τα πως, τα που και τα τι. Απειλήθηκε ακόμα και αρπαγή του ταψιού του μουσακά της Μαρίας, αλλά τελικά επήλθε συνεννόηση και ειρήνη. Η μετεωρολογία όμως προέβλεπε βροχή όλο το πρωί με μια επιδείνωση μετά το μεσημέρι.

Η ομάδα δεν πτοήθηκε. Στις 9 το πρωί της Κυριακής άπαντες παρόντες.

Ενισχύθηκε με φίλους που δεν είχαν ενημερωθεί, αλλά βρέθηκαν στην αφετηρία και μπήκαμε στο μονοπάτι για το φαράγγι της Χούνης. Είχε νοτιά και η υγρασία ήταν αποπνικτική.

Περπατούσαμε στην ανηφόρα και ο ιδρώτας έτρεχε. Πάνω ψηλά μια ομίχλη αιωρούνταν πάνω από τις κορυφές των βράχων του φαραγγιού με μια απειλή βροχής. Είχαμε μαζί μας αδιάβροχα, αλλά η βροχή δεν είναι κάτι που σε ενθουσιάζει, γιατί στην ανηφόρα με ζέστη και αδιάβροχο γίνεσαι μούσκεμα από τον ιδρώτα.

Η βροχή όμως δεν ήρθε. Πάνω ψηλά το μονοπάτι χωρίζεται στην κανονική και ήπια διαδρομή και στο μπλε μονοπάτι με πιο έντονη ανηφόρα.

Διαλέξαμε την δύσκολη.

Μας ταλαιπώρησε λίγο, αναρωτηθήκαμε μήπως ψήλωσε το βουνό μέχρι να φτάσουμε, αλλά ξαφνικά μέσα από την ομίχλη ξεπρόβαλαν τα κτίρια του καταφυγίου στο Φλαμπούρι.
Μπήκαμε στο καταφύγιο πιασαμε το τραπέζι δίπλα στο τζάκι να στεγνώσουμε και ο φίλος Μιχάλης Νάνης έκανε ένα θαύμα.

Έβγαλε από το σακίδιο μια καταπληκτική ηπειρώτικη χορτόπιτα που την έφτιαξε η μάνα του με τα χεράκια της και ένα μπουκάλι ηπειρώτικο τσίπουρο. Να πούμε ότι θελήσαμε να αντισταθούμε δεν θα μας πιστέψετε. Τα δικά μας τα φαγητά είχαν μείνει στα αυτοκίνητα κάτω. Ένα απεριτιφ στο βουνό χρειαζόταν. Το δεύτερο θαύμα ήταν που εξαφανίσαμε την πίτα, το τσίπουρο και κάτι ψιλά (γραβιέρες, μύγδαλα, ξερά σύκα κ.α). Μετά το απεριτίφ αφήσαμε την θαλπωρή του καταφυγίου και πήραμε τον συντομότερο δρόμο επιστροφής. Κατηφορίσαμε προς την Γούρνα και από κει ανεβήκαμε την πλαγιά για το τελεφερικ.

Ο Χρήστος Βαρελάς μας προσκάλεσε στο κτήμα του στο Μενίδι όπου απλώσαμε τα φαγητά μας πάνω σε δυο τραπέζια και επιδοθήκαμε στο σπορ που έπεται της ορειβασίας με συνοδεία των γέλιων μας  και τις φωνές των ζώων που φιλοξενεί ο Χρήστος στο κτήμα του. Πάπιες, χήνες, κότες γαλοπούλες, ελαφια.


Δοκιμάσαμε και το νέο (απίθανο) κρασί από το γιοματάρι του Δημήτρη Βετσόπουλου και μια ακόμα Κυριακή έκλεισε με την αποχαύνωση της σωματικής και ψυχικής απόλαυσης.

Η διαδρομή 

Ανάβαση στην κορυφή Κυρά (Πάρνηθα)

Κάποιες χονδρές σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν απειλητικά με το που βγήκα από το σπίτι μου κάνοντας με να ξεστομίσω ένα ωχ και γύρισα να πάρω το αδιάβροχο.
Ο συναγερμός αποδείχτηκε τζούφιος. Η ατμόσφαιρα άρχισε να καθαρίζει και ο ουρανός έπαιζε με την συννεφιά και τις νησίδες γαλάζιου.
Στην αφετηρία των πεζοποριών της Πάρνηθας βρήκα αρκετούς, αλλά δεν είχε βγεί κάποια απόφαση για το που θα πάμε. Ειπώθηκαν πολλά, οπότε πρότεινα την ανάβαση στην Κυρά. Με ακολούθησαν 13 (καλός αριθμός).
Ξεκινήσαμε με κατεύθυνση δυτική πρός τον Άγιο Γεώργιο.
Στην αρχή αυτοί που προπορεύονταν πήραν λάθος δρόμο και μας πήρε μερικά λεπτά να διορθώσουμε την πορεία μας . Η διαδρομή είναι όμορφη. Διασχίζεις μια πευκόφυτη περιοχή μέχρι την αρχή του φαραγγιού. Εκεί το μονοπάτι είναι εύκολο, χρησιμοποιείται και σαν πίστα για τους ποδηλάτες, που τους συναντάμε κατά διαστήματα ανταλλάσσοντας καλημέρες. Τα πανύψηλα δένδρα δημιουργούν ένα δροσερό μικροκλίμα που κάνει το περπάτημα ευχάριστο. Βέβαια κρατούσαμε έναν αργό ρυθμό, γιατί είχαμε και νέους πεζοπόρους, προσπαθώντας συγχρόνως να φρενάρουμε και αυτούς που δεν κρατιόνταν. Είμαστε μια παρέα που οι περισσότεροι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, πιάσαμε να κουβεντιάζουμε διάφορα θέματα και καταλήξαμε από τα γέλια να δυσκολευόμαστε να περπατήσουμε.
Όσο περπατούσαμε μέσα στο δάσος είχε δροσιά, μόλις βγήκαμε στο καμένο ο ήλιος έγινε ανελέητος. Η διαδρομή μέχρι τον Αη Γιώργη όμως που έμεινε ήταν λίγη, έτσι βρεθήκαμε στο πλακόστρωτο της αυλής της εκκλησίας και απλωθήκαμε στα παγκάκια. Η Nεραϊδοπηγή δίπλα, μας ξεδίψασε και μας εφοδίασε με δροσερό νερό. Κάναμε ένα διάλειμμα μερικών λεπτών και συνεχίσαμε το μονοπάτι μέχρι να βγούμε στον αμαξιτό χωματόδρομο.. Μέχρι εδώ είναι ίδια και η διαδρομή για το Σπήλαιο του Πανός. Εμείς όμως κάναμε δεξιά και στο σταυροδρόμι που βρήκαμε ακολουθήσαμε μια ξύλινη πινακίδα που μας έδειχνε την Κυρά.
Απ' εδώ αρχίζει πιο άγρια ανηφόρα με το μονοπάτι να χάνεται εύκολα. Δεν χρειάστηκε όμως να το ακολουθήσουμε, μια και η κορυφή ήταν ορατή και το τοπίο φαλακρό από τις πυρκαγιές. Εδώ η παρέα τέντωσε λίγο, οι πιό δυνατοί εφτασαν στη κορυφή, ενω οι τελευταίοι ήταν ακόμα στη μέση. Με κανα δυο στάσεις όμως τελικά όλοι ανέβηκαν στην κορυφή. Η ατμόσφαιρα είχε αρκετή υγρασία που περιόριζε την ορατότητα, αλλά αυτή η κορυφή έχει πολύ ωραία θέα προς την λεκάνη της Αθήνας και τον κόλπο της Ελευσίνας.
Κάναμε τα συνηθισμενα της κορυφής δηλαδή κολατσιό, φωτογραφίες και  τα αστειάκια μας, μείναμε ένα 20λεπτο και ξεκινήσαμε από τον χωματόδρομο για κάτω. Ο αμαξιτός χωματόδρομος πάει μέχρι το γήπεδο του ΣΕΓΑΣ αλλά χωρίσαμε γιατί μερικοί πήραμε το μονοπάτι και άλλοι τον δρόμο.
Αυτοί που πήραν τον δρόμο έφυγαν μπροστά και τους βρήκαμε αργότερα στην Αγία Τριάδα εμείς καθηστερήσαμε γιατί πιασαμε κουβέντα από το πως καλλιεργούν τις ντομάτες μέχρι τα βότανα που βρίσκαμε στο δρόμο μας.

Έξω από το ερειπωμένο πρώην Ξενία συναντήσαμε ένα συνεργείο που έστηνε κάποια ξύλινα αγάλματα που έδιναν ζωή στο καμένο βουνό. Θαυμάσαμε το εικαστικό δέσιμο των κούτσουρων που ζωντάνεψαν μέσα στο νεκρό τοπίο, μερικά λεπτά και συνεχίσαμε από την άσφαλτο για την Αγία Τριάδα, όπου είχαν αρχίσει να ανησυχούν αυτοί που ήδη είχαν φτάσει. Εκει πάλι χωρίσαμε. Μερικοί από την άσφαλτο και οι άλλοι από το μονοπάτι.
Φτάσαμε στο Καζίνο εκτός από την Αργυρώ που κατεβηκε μόνη της το βουνό από τα "Σκαλάκια" και πήραμε το τελεφερικ.
Μια παρέα πήγαμε στο Μενίδι για τα περαιτέρω . Δηλαδή Ταβέρνα, μπύρα και φιλότιμο. Όμως σήμερα κάπως το παρακάναμε με τις μπύρες. Έφταιγε μάλλον αυτή η παλιοζέστη....

Η διαδρομή:
http://goo.gl/maps/aMlsR

Άλλες διαδρομές (Google Earth)

Dry canyoning στη Μικρή Χούνη

Αυτή την Κυριακή μαζευτήκαμε στην γνωστή αφετηρία 6-7 άτομα. Ο καθένας είχε την αποψη του για το που θα πάμε. αποφασίσαμε τρεις από μας να ανεβουμε με το τελεφερικ και να κάνουμε τον γύρο της Πάρνηθας. Σκίπιζα, Άγιο Πέτρο, Μπάφι.
Εξω από το τελεφερικ συναντήσαμε τον Χρήστο Βαρελά τον παλαίμαχο του ΕΟΣ Αχαρνών και καλό γνωστη της Πάρνηθας και μας πρότεινε να πάμε από τη Μικρή Χούνη. Δεν με πολυενθουσίασε η ιδέα, γιατί ένα μεγάλο μέρος της διαδρομής περνάει μέσα από το καμένα και κάνει ακόμα πολλή ζέστη για να περπατάς στον ήλιο. Σκέφτηκα όμως ότι δεν θα ήταν άσχημα να ξεφύγουμε από τις συνηθισμένες διαδρομές και έτσι μπήκα στην ομάδα.

 Πέρασαμε κάτω από τα σύρματα του τελεφερικ, τον αμαξιτό χωματόδρομο μέχρι την αρχή του ρέματος της Μικρής Χούνης. Ένα μονοπάτι φάνηκε μπροστά μας ευκολοδιάβατο που ακολουθούσε την κοίτη του ρέματος. Η βλάστηση ήταν αρκετά πυκνή και μας κρατούσε σε σκιά.
Είχαμε αποφασίσει απο την προηγούμενη να πάμε για μπάνιο στη θάλασσα μετά το βουνό. Έτσι φορούσαμε μερικοί σορτσάκια. Εγώ φορούσα ένα βρακί γενικής χρήσης, όπως το αποκαλώ που είναι σορτς - μαγιό. Τα βάτα του μονοπατιού όμως με καλωσόρισαν χαιρέκακα και με πηραν τα αίματα με τις γρατσουνιές. Οχι τίποτα σοβαρό βέβαια, αλλά ενοχλητικό.

Η ανηφόρα μετά απο λίγο έγινε απότομη. Περνούσαμε από τη μια όχθη στην άλλη. Το μονοπάτι χανόταν κατα διαστήματα και εμείς ακολουθουσαμε την κοίτη. Σε μερικά κομάτια βγαίναμε σε κάποιες σάρες που ηθελαν προσοχή. Αλλού έπρεπε να αναρριχηθούμε σε βράχους λειασμένους από το νερό και ψιλογλυστρούσαν.
Δίναμε ένα χέρι σε όποιον δυσκολευόταν και σιγά σιγά βγήκαμε στο καμένο δάσος όπου περνούσαμε κάτω ή πάνω από πεσμένα δένδρα. Το μονοπάτι χωριζόταν σε παράλληλες διαδρομές. που χώριζε την ομάδα σε κάθε παρέα και άλλο μονοπάτι. Μερικοί είχαν φύγει μπροστά και τους χάσαμε στο δασάκι της Αγίας Τριάδας. Εγώ και η Ευθυμία είδαμε τον δρόμο πάνω απο τα κεφάλια μας και σκεφτήκαμε να κάνουμε ζαβολιά να βγούμε στο δρόμο και να πάμε τα 200 μέτρα από άσφαλτο μέχρι την Αγία Τριάδα.
 Εκεί γινόταν ένας χαμός.
Ο ΕΟΣ Αχαρνων διοργάνωνε τον 29ο Γύρο της Πάρνηθας και οδρόμος ήταν γεμάτος από δρομείς θεατές και διοργανωτες. Βρήκαμε μερικούς γνωστους χαζέψαμε λίγο ήπιαμε νερό από την πηγή και πιασαμε το μονοπάτι για το καζίνο.
Οι περισότεροι δεν είχαν μαγιο μαζί τους, οποτε βρεθήκαμε τρεις, που αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο στο Σέσι. Το Σέσι έχει δυο παραλίες διαλέξαμε την δεξιά ή μικρή όπως την λένε, πηραμε φόρα βουτήξαμε και το δροσερό νερό του Ευβοϊκού μας μας τύλιξε σοκάροντας μας ελαφρά. Ίσως μας φάνηκε κρύο γιατί ειχαμε παραζεσταθεί στο βουνό. Μετά από λίγο όμως χαλαρώσαμε και ήταν όνειρο.
Στη συνέχεια πηγαμε στην άλλη παραλία όπου είχαμε ραντεβού με σαρδέλες στη σχάρα, καλαμαράκια, τα σχετικά και μπύρες.
Ομολογήσαμε ότι ήταν δύσκολο να ξεκολλήσουμε και να πάμε στα σπίτια μας.
Υπέροχη μέρα

Πάρνηθα. Το Γελαστό βουνό

Όλη τη βδομάδα τρέχω μέσα στην Αθήνα να δω τους πελάτες μου να νταραβεριστώ με υπηρεσίες, τράπεζες και ανθρώπους. Παντού βρίσκω το αχ και βαχ. Θα πεις με αυτή την κρίση τι περιμένεις να βρεις. Κατήφεια και ψυχισμό κουρέλια.
Εγώ πάντως και πολλοί άλλοι βρήκαμε το φάρμακο μας. Βόλτα στο βουνό.
Η Αθήνα έχει τα όμορφα βουνα της που την τριγυρίζουν και η πρόσβαση είναι εύκολη. Η Πάρνηθα, το Γελαστό βουνό μεταδίδει το γέλιο της στα πρόσωπα των αναβατών, που  στην ανηφόρα της εκπνέουν λυτρωτικά τα άγχη και τις σκοτούρες τους.
Το βουνό δεν το κάνουν γελαστό μόνο τα έλατα του, τα ελάφια του και ο αέρας του. Το κάνουν και οι χαρούμενες φάτσες των ανθρώπων  της που το γεμίζουμε μια - δυο μέρες την βδομάδα και μετα το αφηνουμε στην ησυχία του.
Αυτή την Κυριακή οργανώθηκε μια έξτρα ανάβαση από το Facebook από τον Γιώργο Σπυράκη και τον ΕΟΣ Αχαρνών, πέρα από το κανονικό των 9  κάθε Κυριακής.
Η συγκέντρωση έγινε στις 10 το πρωί.
Για Σεπτέμβρη είναι αργά γιατί η ζέστη έχει αρχίσει να δαγκώνει. Δεν χαμπαριάζουμε βεβαια εμείς από τέτοιες λεπτομέρειες και έτσι μαζευτήκαμε 65 άτομα και ένας σκύλος, ο Άρης.
Άνθρωποι όλων των ηλικιών, όλων των σωματότυπων.

Πήραμε το μονοπάτι της Χούνης στην αρχή και περάσαμε στους Θρακομακεδόνες. Το μονοπάτι που πάει κατευθείαν στο Φλαμπούρι. Είχε πέσει η ιδεα την προηγούμενη μέρα να πάμε από την Κόψη, αλλά τελικά δεν θα ήταν καλή επιλογή, γιατί η παντελής έλλειψη δένδρων (ίσκιου) θα έκανε την ανάβαση δύσκολη. Έτσι πήραμε το κανονικό μονοπάτι που η βλάστηση στα χαμηλά έκανε ένα τουνελ που παρείχε τον απαραίτητο ίσκιο.
Το καλό και το κακό όταν υπάρχουν πολλά άτομα σε ένα στενό μονοπάτι, είναι οτι χάνεις τους φίλους σου, αλλά φτιάχνεις νέους. Το μπλα μπλα πάει κι έρχεται. Μερικοί νέοι, που ήταν οι πρώτη τους φορά με ρωτούσαν συχνά πόσο μακριά ειναι ακόμα το καταφύγιο. Τους εξήγησα ότι στις αναβάσεις ισχύει η αρχή του "σκάσε και περπάτα". Αν σκεπτεσαι ποτε θα φτάσεις γινεται ενοχλητικό και κουραστικό.

Τους είπα οτι έχουμε άλλη μια ώρα δρόμο ακόμα, τους κακοφάνηκε, αλλά μόλις ξεπρόβαλε το καταφύγιο στα δέκα λεπτά, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Μόλις έφτασα βρήκα μερικούς φίλους που είχαν φτάσει πρώτοι, στρωμένους στο τραπέζι  με χορτόπιτες μπύρες, ξηρούς καρπούς και φρούτα, είχαν στήσει γυμναστήριο κοιλιακών. Έκατσα μαζί τους, ήρθε κι άλλος γύρος από μπύρες, μόνο τα κλαρίνα μας έλειπαν να γίνει το πανηγύρι κομπλέ. Μετά από αρκετή ώρα έγινε η σύναξη για επιστροφή.

Η απόφαση των διοργανωτών ήταν κατάβαση του φαραγγιού της Χούνης.
Αλλά... Σας είπα φιλαράκια μη με ταΐζετε και με ποτίζετε εκει πάνω γιατί δεν είμαι για φαράγγια μετά.
Ανακοίνωσα ότι θα πάω στο Καζίνο να πάρω το τελεφερικ να κατέβω, μαζευτηκαν μια ομάδα που με ακολούθησαν, όσοι είχαν βαρύ στομάχι, τραυματίες ή απλα βαριόνταν. Κατηφορίσαμε το μονοπάτι για Χούνη αρχικά, αλλά πιάσαμε το μονοπάτι μέσω Γούρνας για το Καζίνο.

Περπατήσαμε με αργό ρυθμό φτάσαμε στο τελεφερικ και αφού κατεβήκαμε τρέξαμε στο Μενίδι για την γνωριμη ψησταριά να συμπληρώσουμε το κενό που είχε αρχήσει να δημιουργείται ήδη. Μετά από περπάτημα μεσα σε μια ζεστή μέρα, η μπύρα είναι μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις του ανθρώπου.
Καλή βδομάδα!

Η διαδρομή (αυτή που έκανε μια ομάδα στο γυρισμό) όπως καταγράφηκε με GPS από τον Νίκο Ξένο 

Καλό φθινόπωρο!

Ξαναγύρισα στην Αθήνα. Ώρα να στρωθούμε στη δουλειά. Δύσκολοι καιροί και πρέπει να μαζευτούμε. Το περπάτημα είναι μια απλή και για μένα φθηνή διασκέδαση. Δεν λέω ωραίες οι θάλασσες και τα ακρογιάλια, αλλα πεθυμισα και το θρόϊσμα του αέρα στα κλαδιά των ελάτων. Βέβαια δεν έχει έλατα στην Ομόνοια, αλλά έχει λίγο πιο πέρα.
Με τη πρώτη επαφή, όμως με τους φίλους πεζοπόρους αντί να με τραβήξουν στο βουνό με τράβηξαν στην παραλία της Βούλας, όπου άλλοι φίλοι από τον ΕΟΣ Αχαρνών, ο Γιώργος Σπυράκης και Γιάννης Αποστόλου οργάνωσαν πάρτυ μέσα στην όμορφη νύχτα με μπουνατσα θάλασσα και δροσερό αεράκι.
Φορούσα το μαγιώ μου, αλλά ξεκίνησα νωρίς τις μπύρες και η θάλασσα δεν με ενέπνευσε να μπω στην αγκαλιά της. Άλλωστε ο Σπυράκης με την μουσική του μας έβαλε σε άλλη διάσταση. Μας έριξε και μερικά latinas (las mejores canciones cubanas) και μας έστειλε ταξίδι.
Μετά τα μεσάνυχτα και αφού ο χορός είχε ανάψει αποφάσισα να φύγω, γιατί ειχα αποφασίσει να περπατήσω στην Πάρνηθα (τα ελατάκια μου βλέπετε) και να μπορώ να πάρω τα πόδια μου.
Εννιά το πρωί ήμουν στο τελεφερικ. Οι επιλογές; Η εξής μία. Να πάω με το γκρουπ των αρχαρίων και τον κύριο Γιώργο.
Ο κύριος Γιώργος είναι ο ειδικός γι' αυτούς που έρχονται για πρώτη φορά για πεζοπορία. Θα τους κανακέψει, θα τους προσέξει μη γρατσουνιστούν και τρομάξουν, θα τους μιλήσει για τα ρομαντικά μονοπάτια, τις ρομαντικές πετρούλες και τα ρομαντικά δένδρα.
Για μας τους "παλιούς" είναι μια ευκαιρία να κάνουμε ένα ξεμούδιασμα μετά από ενα μακρύ καλοκαίρι (τουλάχιστον για μένα).
Περπατήσαμε από το καζίνο στο Μπάφι ήπιαμε το καφεδακι μας, οι κοπελίτσες οι καινούργιες αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω και οι υπόλοιποι συνεχισαμε για Κορομηλιά και από κει στο Φλαμπούρι, όπου υποκύψαμε στην κραιπάλη και πήραμε ένα μπιμπερό τσίπουρο (για όσους δεν ξέρουν το τσίπουρο στο καταφύγιο του Φλαμπουριού το σερβίρουν σε μπιμπερό). Δεν είναι και τόσο καλή ιδέα αν πρέπει να περπατήσεις μετα και να κατέβεις το φαράγγι της Χούνης όπως κάναμε εμείς, αλλά η ζωή έχει και τις ταλαιπωρίες της. Κάτι που πρέπει να αποφεύγουμε στο μονοπάτι είναι το πολυ γέλιο. Ακούτε συνοδοιπόροι; Η ταλαιπωρία συνεχίστηκε και μετά, που αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο στον Μαραθώνα με κατάληξη στο κάτω Σούλι στην ταβέρνα, αλλα είπαμε "παλιοζωή".
Σ' αυτό τον ορυμαγδό που γίνεται γύρω μας πρέπει να βρίσκουμε διεξόδους και να περνάμε καλά. Η Ελλάδα παρ' όλη την προσπάθεια μερικών Ελλήνων να την ασχημήνουν παραμένει όμορφη και σου δίνει την δυνατότητα να έχεις βουνό και θάλασσα την ίδια μέρα.
Καλό φθινόπωρο λοιπόν, ευωδιαστά μονοπάτια και εμπρός για τις κορφές.

Ταΰγετος. Ανάβαση με τον Ε.Ο.Σ. Πάτρας

Εδώ και μερικές μέρες μετακόμισα στην Πάτρα.
Πρώτη μου ενέργεια για εξωεπαγγελματικές δραστηριότητες ήταν να έλθω σε επαφή με τον ορειβατικό σύλλογο. Καιρός να γνωρίσω τον τόπο μου. Όταν οι Αθηναϊκοί σύλλογοι είχαν εξόρμηση στα βουνά γύρω από την Πάτρα δεν πήγαινα, γιατί θα τα είχα σαν ψωμοτύρι όταν θα ερχόμουν. Την προ προηγούμενη Κυριακή το πρόγραμμα είχε Ερύμανθο, αλλά αναβλήθηκε λόγω κακοκαιρίας. Την περασμένη είχε Ταΰγετο. Δεν έχασα την ευκαιρία. Μπήκα στην ομάδα.
Στην ομάδα ήταν άλλοι 2 που έρχονταν πρώτη φορά με τον ΕΟΣ Πάτρας. Οι παλιοί, ευχάριστοι άνθρωποι μας δέχτηκαν με θέρμη και φιλικότητα και γίναμε πολύ εύκολα μέλη της παρέας.

Ένα πουλμανάκι 18 θέσεων μας μας φόρτωσε και ξεχύθηκε στην "Εθνική" προς Κόρινθο. Από κει με μια στάση στο Αρτεμίσιο βρεθήκαμε στην Σπάρτη. Καφεδάκι στην πλατεία και μετά το πουλμανάκι μας ανέβασε στην Πηγή Μαγγανιάρη στα 1000 μέτρα υψόμετρο. Ένα μέρος με υποδομή για πικνικ, ψησταριά και βρύσες με κρυστάλλινο νερό.
Εφοδιαστήκαμε νεράκι φορτωθήκαμε τα σακίδια, λίγο βαριά, γιατί είχαμε εφόδια σε τροφή δύο ημερών συν διάφορα αντι λιγουρικά, αντι υπογλυκαιμικά (δικαιολογίες που ακούστηκαν για καραμέλες, λουκουμάκια, παστελάκια), αλλαξιές ρούχα, υπνόσακο κλπ. και ανηφορίσαμε μέσα από ένα μεγαλειώδες δάσος ελάτων.
Το μονοπάτι είχε τις άριστες προδιαγραφές των μονοπατιών της Λακωνίας, όπως και του Πάρνωνα. Καθαρισμένα, σημαδεμένα, τέλεια. Αν ο ΕΟΣ Σπάρτης είναι υπεύθυνος γι' αυτό τους αξίζει το μπράβο.

Στην καρδιά του Μάη η ζέστη ήταν αισθητή παρόλο το υψόμετρο. Ο ιδρώτας έτρεχε, το νερό ήταν ότι πολυτιμότερο είχαμε και το καταναλώναμε. Στο μονοπάτι όμως συναντούσαμε βρύσες με άφθονο νερό και δεν μας έλειψε. Σε 2 ώρες φθάσαμε στο καταφύγιο στα 1600 μ. Το καταφύγιο δεν έχει πόσιμο νερό γι' αυτό εφοδιαστήκαμε για το υπόλοιπο της ημέρας και το βράδυ από την πηγή Βαρβάρα 200 μ πριν φτάσουμε.
Το καταφύγιο έχει τα βασικά ενός καταφυγίου. Κουκέτες, κουβέρτες, σαγιονάρες. Δύο σόμπες. Η μια κηροζίνης που έμεινε από καύσιμα όμως μετά από μισή ώρα. Η άλλη έμοιαζε με ξυλόσομπα και μερικοί μάζεψαν ξύλα να την γεμίσουμε. Φέγγοντας με τον φακό το εσωτερικό της διαπίστωσα ότι ήταν πετρελαίου και έτσι γλύτωσε τον υποβιβασμό της σε ξυλόσομπα. Δεν έκανε πολύ κρύο, αλλά χρειαζόταν λίγη θέρμανση να σπάσει λίγο η βραδινή ψύχρα. Πήρα μια πλαστική καρέκλα και κάθισα στο καταπληκτικό μπαλκόνι. Όλη η Λακωνία στα πόδια μου Από το ακρωτήριο Μαλέας τον Λακωνικό κόλπο ως τις παρυφές της Σπάρτης.

Πιάσανε και οι άλλοι από μια θέση, είπαμε διάφορα και απολαύσαμε το δειλινό. Σε λίγο καθίσαμε στην τραπεζαρία που υπάρχει στον υπνοθάλαμο, βγάλαμε τα φαγητά μας, βγήκαν τσίπουρα, κρασιά, και διάφορα μεζεδάκια και η ζεστασιά της παρέας ακύρωσε την έλλειψη σόμπας. Ανέβηκε και το κέφι, αρχίσανε και τα τραγουδάκια, τα ανεκδοτάκια μέχρι που διαπιστώσαμε ότι η ώρα πήγε 11 και όλα τα παιδάκια πηγαμε στα κρεβάτια μας. Την νύχτα ξύπνησα για λόγους πεζούς που δεν σας ενδιαφέρουν και βγήκα έξω. Η νύχτα ήταν αφέγγαρη αλλά ο Ουρανός ήταν στις ομορφιές του. Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο καθαρή, έβλεπες αστέρια που σπάνια τα βλέπεις με γυμνό μάτι. Κάτω η Λακωνία πλουμισμένη με τα φώτα της ανταγωνιζόταν τον έναστρο ουρανό. Κάθισα στα σκαλοπάτια του καταφυγίου θαυμάζοντας αυτό το μεγαλείο. Στο μυαλό μου ήρθαν άνθρωποι που ύμνησαν τον Ταΰγετο όπως ο Νικηφόρος Βρεττάκος και ο Λιαντίνης που τον διάλεξε σαν την πύλη εξόδου από τον κόσμο μας.
Σηκώθηκα από τα σκαλοπάτια, χρησιμοποίησα τον φακό να περάσω μέσα από κάποια τεράστια δένδρα και βρέθηκα στο λιβαδι πάνω από το καταφύγιο. έσβησα το φακό, στεκόμουν όρθιος με το δάσος να βγάζει που και που απίθανους ήχους μέσα σε μια απόλυτη ησυχία. Ήμουν με τις σαγιονάρες, πάτησα σε μια λακούβα και η μια βγήκε, το χορτάρι ήταν μούσκεμα. Το πάτησα  και λες και με ράντισε με αγιασμό το αποδέχτηκα σαν ευλογία.
Έμεινα για λιγο ακόμα και γύρισα στο κρεβάτι μου.
Το πρωί άρχισαν να χτυπάνε ξυπνητήρια, κινητά και κανένας δεν κουνιόταν.
Σηκώθηκα βρήκα καφέ στη κουζίνα, είχε και μια νοτισμένη ζάχαρη, γιατί καποιοι χρησιμοποιούν το βρεγμένο κουταλάκι ή χειρότερα βρεγμένο με καφέ και η ζάχαρη γίνεται χάλια.

Πήρα μια καρέκλα τα παστελάκια μου και πρώτο τραπέζι πίστα στο μπαλκόνι. Κάτω στην πεδιάδα μια αχνή ομίχλη σκέπαζε την φύση που έπαιρνε ζωή. Ο ουρανός στην ανατολή πήρε ένα τριανταφυλλί χρώμα και σε λίγο νά σου και ο ήλιος. Έριχνε μια ελαφριά ζεστασιά που ζέσταινε περισσότερο την ψυχή παρά το σώμα.
Άρχισαν να βγαίνουν σιγά σιγά και οι άλλοι ορειβάτες, πέσαν οι συνηθισμένες καλημέρες και έπιασαν όλοι από μια θέση απολαμβάνοντας το πρωινό.
Ετοιμαστήκαμε, πήγαμε στην πηγή Βαρβάρα να φουλάρουμε από νερό και μπήκαμε στο μονοπάτι για την ανάβαση στην κορυφή.
Μετά από λίγα λεπτά αφήνοντας το δάσος από έλατα και υπεραιωνόβιες ρομπόλες, βγήκαμε στην αλπική ζώνη. Η βλάστηση εδώ αποτελείται από κοντό χορτάρι και διάφορα βότανα. Τσάι του βουνού, κρόκοι ανθισμένοι, άλλα άγνωστα φυτά.

Το μονοπάτι είχε αρκετή κλίση και σε αρκετά μέρη διακοπτόταν από χιονούρες που έπρεπε να τις περάσουμε. Η ανάβαση αν και απότομη ήταν απολαυστική. Η καθαρή ατμόσφαιρα, η τέλεια θερμοκρασία, η θέα που έφτανε μέχρι την Κρήτη έκαναν να ξεχνιέται η κούραση. Φτάσαμε στην θέση Πόρτες, όπου ηταν στο διάσελο και μόλις την πέρναγες εμφανιζόταν η περιοχή με τις άλλες κορυφές και ένα κομμάτι του Μεσσηνιακού κόλπου. Καθίσαμε να ξεκουραστούμε μια και τώρα μας έμενε η Πυραμίδα που η κορυφή της είναι και κορυφή όλης της Πελοποννήσου. Βγήκαν πάλι κάτι λουκουμάκια ήπιαμε λίγο νερό και βουρ για πάνω. Παρόλο που περάσαμε μια μικρή χιονούρα η ανάβαση ήταν γρήγορη. Εφτασα νομίζω πρώτος στην κορυφή και βρέθηκα σε ετοιμόρροπα κτίσματα, από τα οποία το ένα ήταν το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία καμπριολέ. δηλαδή δεν είχε σκεπή.

Η θέα εδώ ήταν καταπληκτική. Τα βουνά του Ταινάρου προς τον Νότο, άγρια και απόκρυμνα. Στα ανατολικά σύννεφα είχαν ρίξει κουρτίνα και δεν έβλεπες τίποτα. Δυτικά όμως έβλεπες τον Μεσσηνιακό κόλπο και τα χωριά του.
Συνήθως στις κορυφές σπάνια καθόμαστε πολύ, γιατί ή φυσάει πολύ ή το κρύο είναι ανυπόφορο.
Εδώ όμως η παραμονή ήταν απόλαυση. Έξω από το εκκλησάκι είχε κάποια χαμηλά κτίσματα, δεν το έπιανε ο αέρας καθίσαμε, κουβεντούλα, φωτογραφίες και κολατσιό.

Πέρασε μια ώρα και πήραμε τον  δρόμο της επιστροφής. Η κατηφόρα μας έφερε γρήγορα στο καταφύγιο πήραμε κάποια πράγματα μη αναγκαία στην ανάβαση, που τα αφήσαμε εκεί και συνεχίσαμε για την πηγή Μαγγανιάρη, όπου μας περίμενε το αυτοκίνητο. Άλλη μια στάση στη Σπάρτη και γυρισμός στην Πάτρα.
Τώρα είμαι σε αναμονή για την επόμενη εξόρμηση.